'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn   oktober 2006 

1 oktober, zondag

IKEA REVISITED

Mijn vader zeilt nog steeds met oud-studiegenoten langs de Turkse kust. Mijn moeder, Jurre, Roos, Stijn en ik zoeken het iets dichter bij huis. Wij gaan vandaag naar Amsterdam voor een zoveelste bezoek aan Ikea.

Met de roltrap gaan we naar de eerste etage en vervolgens blijven we een uur plakken bij Ikea-kinderland. Wanneer Jurre, Roos en Stijn eindelijk uitgespeeld zijn, is het lunchtijd. De frietjes van het kindermenu gaan er wel in, maar het aller

allerleukst is 't lege ijshoorntje dat bij het kindermenu hoort. Bij de ijsautomaat mag je zelf je hoorntje vullen! Dat laten Jurre, Roos en Stijn zich geen twee keer zeggen.
SMALAND...

Wanneer ik Jurre en Roos in de bewaakte speelhoek mét ballenbad zou achterlaten om snel iets in Ikea te kopen, denk ik dat ik nog niet eens ééntiende van de winkelroute richting magazijn zou hebben afgelegd als uit de luidsprekers zou klinken: 'Jurre en Roos willen opgehaald worden uit Smaland'. 'Jij winkelt, de kinderen spelen' is voorlopig nog niet op ons van toepassing.

Toch is het wel leuk om uit te proberen hoe lang ze het in Smaland volhouden. Nadat we hebben afgerekend, is het tijd voor een experiment. Ik vul twee formulieren in terwijl Roos en Jurre hun schoenen uittrekken. Zij krijgen ieder een sticker op hun trui en een stempel op hun hand. De schoenen verdwijnen in een witte Trofastbak. En dan kijk ik toe hoe Roos en Jur door het klapdeurtje naar binnen lopen. Mijn moeder, Stijn en ik staan met onze neuzen tegen het glas gedrukt om te kijken hoe Jurre en Roos reageren op deze -voor hun nieuwe- situatie.

Roos gaat voorzichtig op onderzoek uit, terwijl Jurre bij het raam blijft plakken. 'Jij moet ook komen', roept hij door het raam terwijl hij naar mij wijst. 'Nee dat mag niet', antwoord ik. 'Het is alleen voor kinderen, niet voor mama's. Ga maar kijken bij het ballenbad'. Hij verroert geen vin en kijkt heel sip. Roos is ondertussen naar achteren gelopen en heeft daar het balletjesbad ontdekt.

Mijn moeder, Stijn en ik lopen even naar het achterste raam. Daar hebben we beter zicht op Roos. We kloppen op het raam en zwaaien naar haar. Trots laat Roos haar springkunsten zien.

Een minuutje later loop ik terug naar het eerste raam waar Jurre, nog steeds op dezelfde plek, staat. Inmiddels is hij volledig overstuur en in heftig huilen uitgebarsten. Ik zie hoe een Smaland-dame hem tevergeefs probeert te troosten.

'Laat hem er maar uit gaan', gebaar ik door het raam tegen de mevrouw en een paar seconden later komt Jurre door het klapdeurtje naar buiten gelopen. Zijn avontuur in Smaland heeft nog geen vijf minuten geduurd. Ik ben langer bezig geweest met het invullen van allerlei gegevens dan dat Jurre en Roos in de speelhoek geweest zijn!

Voorlopig neem ik Jurre, Roos en Stijn, net als vandaag, mee de winkel in zodat ze na afloop nog even kunnen spelen in het ballenbad. Maar misschien is 'jij winkelt, de kinderen spelen' ooit, in de verre verre verre toekomst, ook op ons van toepassing?

 

Foto hiernaast: Op het speeleiland in het restaurant krijgt Jur computerles van grote meisjes.

 

4 oktober, woensdag

DE LOOPPLANK

Afgelopen week hebben Roos en Jurre elke ochtend gevraagd of we naar 'elastiek', oftewel gymnastiek, gaan. Vandaag is het eindelijk zover. Om half vier haal ik Jurre en Roos op van het kinderdagverblijf, terwijl ik Stijn daar nog even laat zitten. Roos en Jur hebben zin in hun proefles gymnastiek! Ze rennen mee naar de auto.

We zijn iets te vroeg, maar gaan alvast naar de kleedkamer. In de gymzaal is nog een andere les aan de gang. Roos kleedt zich snel om, ze popelt om de zaal binnen te gaan. Jurre daarentegen kijkt met de minuut angstiger uit zijn ogen. 'Ik hoef niet naar elastiek', is het enige zinnetje dat hij nog produceert. 

We gaan in de zaal op een bankje zitten en zien hoe nog vier andere kinderen, van zeven/acht jaar, binnen komen. De eerste paar minuten mag iedereen vrij spelen. Roos stapt op de hoepels af die op de grond liggen. Jurre blijft aan de bank vastgeplakt zitten. Af en toe zegt hij zachtjes het zinnetje: 'ik hoef niet naar elastiek'

Maar dan... ziet hij de ballenkast! De deurtjes van de kast staan open en de kast zit vol kleine en grote gekleurde ballen. Jur is dol op voetballen. Ik zie hem naar de kast kijken en vraag:   
'Wil je voetballen?' 
Jurre knikt ja.
'Ga maar een mooie bal uitzoeken om te voetballen'.

En zo lukt het toch om Jurre van de bank te krijgen! Hij springt op en rent naar de kast. 'Kijk mama', gilt hij blij terwijl hij tegen de grote paarse bal schopt.

Even later klinkt een benauwd piepstemmetje: 'Mama help!'. Ik draai me om naar de andere kant van de zaal en zie Roos hoog boven de grond in de touwen hangen. Ze slingert heen en weer en kijkt bang omdat ze niet weet niet hoe ze naar beneden moet gaan. 

Het oudere meisje naast Roos heeft een touw gepakt, is op de bank gaan staan en is daarvan af gesprongen. Ze zwaait in de touwen heen en weer. Wauw, dat wil ik ook wel eens proberen, zal Roos gedacht hebben.

Ik ren op Roos af om haar te helpen. Dat Roos niet bepaald bang is aangelegd, bewijst ze ook nu weer.

Ze pakt het touw, klimt op de bank en springt voor de tweede keer. En dit keer lukt het haar ook om er zelf weer vanaf te komen: gewoon op het juiste moment loslaten!

Foto rechtsboven: Jurre voetbalt in de tuin van mijn ouders.

 

5 oktober, donderdag

BORSTELTHERAPIE

Roos krijgt sinds vorige maand ergotherapie en Jurre sinds vandaag ook. De resultaten van de observatie waren dusdanig dat de ergotherapeute ook voor Jurre een behandelplan heeft gemaakt. 

Bij Jurre komen de prikkels ten behoeve van zijn evenwicht te sterk door en prikkels van zijn houdings- en bewegingsgevoel juist weer te zwak. Hierdoor is het voor hem heel moeilijk om op zijn lichaam te vertrouwen en is het lastig om adequaat te reageren op houdings- en bewegingsveranderingen.

Bij bepaalde opdrachten liet Jurre ook een afweer zien voor tastprikkels (links sterker dan rechts). Over een week mag Jurre weer naar ergotherapie en dan krijg ik verdere instructie over de borstel- en druktherapie. 

Dit helpt hem hopelijk om de prikkelverwerking beter te reguleren, omdat borsteltherapie erop gericht is om binnen een korte tijd veel prikkels naar het zenuwstelsel te sturen. Het is geschikt voor kinderen die overgevoelig (of ondergevoelig) zijn in hun tast en erg snel reageren op diverse vormen van aanrakingen.

Een aantal keer per dag zal Jurre 'geborsteld' moeten worden met een chirurgisch borsteltje. 

6 oktober, vrijdag

BINNEN SPELEN

De herfst is vandaag in alle hevigheid begonnen. Er staat een fikse wind en het regent bijna de hele dag. Gelukkig worden Jurre, Stijn en Roos er niet humeurig van. Ze hebben fantasie genoeg om zich binnen te vermaken. 

Vandaag wordt er 'gekookt'. Met alles erop en eraan. Roos en Jurre dekken de tafel, pakken een pan uit het keukenkastje en vragen om een appel. Ik schil appeltjes en snijd ze in stukjes.

De rol van chefkok is Jurre op het lijf geschreven. Hij trekt de ovenhandschoenen aan, deelt hier en daar orders uit en schuift het schaaltje met de stukjes appel in de oven. 

Roos en Stijn hebben erg veel zin in een stukje appel. Maar ja... de chefkok bepaalt wanneer het eten klaar is en heeft daarin het laatste woord. 

Jurre heeft ondertussen zijn ovenhandschoenen uitgedaan en naast zich neergelegd op tafel. Om de minuut staat hij van zijn stoeltje op om even naar de keuken te lopen. Dan gluurt hij door het raampje van de oven en zegt dan: 'Het is nog niet klaar, nog even geduld'. 

Arme Roos en Stijn. 

Hun geduld wordt vanmorgen wel enorm op de proef gesteld.

 

7 oktober, zaterdag

ASSERTIVITEITSCURSUS

Jurre, Roos en Stijn gaan vanmorgen een paar uurtjes spelen bij Wouter en Rogier in Kortenhoef. Dat betekent dat Roos zich vandaag tussen vier jongens begeeft. En wat voor jongens!

Vier knullen die zeer goed weten wat ze willen en daar voor 200% voor gaan. Een goede oefening voor Roos die soms geneigd is speelgoed af te staan omdat een ander kind naast haar staat te schreeuwen dat hij/zij er ook mee wil spelen.

Het duurt niet lang of Roos ontdekt de loopfiets van Wouter. Ze rijdt ermee door de kamer. Rogier vindt het maar niets dat Roos op de fiets van zijn kleine broertje zit.

Hij zet een hééél boos gezicht op en zegt: 'Ik tel tot drie en dan ga je van de loopfiets af: 1, 2, 3'. Met zijn vingers zet hij zijn woorden kracht bij (zie foto hieronder).

Ojee, denkt Roos, hij kijkt wel erg boos naar mij. Ik zal maar naar hem luisteren. Op het moment dat ze van de loopfiets af wil stappen, krijgt Roos steun van Annemarie.

'Niet doen hoor Roos.', zegt Annemarie, 'Jij zat het eerst op de fiets, dus laat 'm niet afpakken. Zeg maar hou op Rogier, ik was eerst'.

'Hou op', zegt Roos tegen Rogier. Dan draait ze zich om en rijdt weer verder.

Goed zo Roos! Laat je niet op je kop zitten door dreigende jongetjes. 

 

 

OMA LEEST VOOR

Afgelopen week vielen de speelgoedwinkelboekjes (voor Sinterklaas!!) al in de brievenbus. Jurre en Roos hebben zich met de folders op de bank genesteld om zich te vergapen aan al het moois. 'Mama, die wil ik graag hebben en die ook en die ook', klonk er vanaf de bank.

En de decembermaand is ook nog de verjaardagsmaand van Roos en Jur. Kortom een dubbele feestmaand.

Het is voor het eerst dat Jurre en Roos zo bewust met hun verjaardag bezig zijn. Ze weten dat ze vier jaar worden en naar de basisschool gaan. Regelmatig noemen ze op 'wie er op hun feestje mag komen' en 'wat voor taart ze graag willen hebben' etc.

Gisteren zijn we naar de bibliotheek geweest en daar hebben Jurre, Roos en Stijn een stapel boeken geleend, waaronder het boek Gefeliciteerd, Dribbel! (ISBN: 9041013865). Een groot succes. Vandaag moest het boekje mee naar Hilversum om aan opa en oma te laten zien.

Oma leest voor hoe Dribbel zijn moeder helpt bij het bakken van een taart. Samen met zijn papa versiert hij de tuin. En dan komen de vriendjes van Dribbel op zijn feestje en ze brengen cadeautjes mee.

Het toeval wil dat er op de taart van Dribbel net zoveel kaarsjes staan als er op de taarten van Jurre en Roos komen te staan op 18 december. En dus vraagt oma: 'Hoeveel jaar is Dribbel geworden?'

Jurre denkt diep na en Roos telt op haar vingers: 'Een, twee, drie, vier.... VIER' (zie foto hierboven).

 

12 oktober, donderdag

VERPLICHTE NUMMERS...

Vandaag een dag vol afspraken. Al om 9:00 uur zit ik met Jurre, Roos en Stijn in de wachtkamer van de tandarts. Het is de tweede keer dat Jurre en Roos naar de tandarts gaan en ze luisteren heel goed naar haar. Om de beurt gaan Roos en Jurre (boven op mij!) in de tandartsstoel liggen. Op commando van de tandarts houden ze keurig hun mond wijd open en na afloop mogen ze bij de assistente een cadeautje uitzoeken omdat ze zo goed hun best hebben gedaan.

Een uurtje later zitten we bij de kapper. Eerst is Jurre aan de beurt. Hij neemt plaats in de autostoel. Daarna is Stijn. Hij mag kiezen waar hij geknipt wil worden: in de autostoel of bij oma Wilma op schoot. Uiteraard kiest hij voor het eerste. De autostoel heeft namelijk een stuurtje en Stijn is dol op alles waar een stuur aanzit. Als een echte coureur beweegt hij zijn lichaam met het stuur mee. Zijn lijf schiet van rechts naar links en weer terug. Alsof hij met een snelheid van 200 km per uur door de bochten rijdt. Van 'stil zitten' is geen sprake. Gelukkig heeft hij krullen. Dan valt het niet zo op als de kapper scheef knipt!

Terwijl ik afreken, staan Jurre en Roos te kwijlen voor de glazen snoeppot. De pot staat naast de kassa en is tot de rand gevuld met lolly's. De kapster houdt hen de pot voor. Roos en Jurre kiezen allebei een groene appellolly.

'Mag hij ook een lolly?', vraagt de kapster terwijl ze op Stijn wijst. 'Nee, hij hoeft niet', antwoord ik. Maar nog vóór ik helemaal uitgesproken ben, protesteert Stijn en wijst 'ook ook' naar de lollypot. 'Oh, ik geloof dat hij toch een lolly wil', antwoord ik. Stijn pakt een oranje sinaasappellolly. 'Open', gilt hij naar mij omdat hij haast niet kan wachten tot hij een likje kan nemen. Hij heeft nog nooit een snoepje-op-een-stokje gehad want ik koop nooit lolly's. Toch weet hij precies wat hij ermee moet doen. 

Weer een uur later gaat Jurre met oma Wilma naar zijn derde verplichting voor vandaag: ergotherapie. Afgelopen keer heeft Jurre veel gedaan met de therapeute: vissen vangen die op de grond liggen terwijl hij op een grote platte schommel zit, knippen met diverse soorten scharen, bouwen met grof constructiemateriaal, een kleurplaat kleuren en niet te vergeten... een bus wassen. 

En niet zomaar 'wassen' met een vochtig doekje ofzo. Nee, voor dit 'wassen' kwam een heuse spuitbus te voorschijn. Héél even dacht ik dat het slagroom was, maar het bleek scheerschuim te zijn! Jur mocht met scheerschuim een grote houten bus wassen. 

 

 

In de wachtkamer bij de tandarts.

In eerste instantie aarzelt hij. Bij het woord 'wassen' dacht hij vast aan een emmertje sop! Hij kijkt dan ook wat bedenkelijk als hij de spuitbus ziet. De ergotherapeute doet het voor. Hij twijfelt nog steeds, maar uiteindelijk wint zijn nieuwsgierigheid. Jurre is links, maar hij steekt het topje van zijn rechterwijsvinger in het schuim en begint te giechelen. De ergotherapeute spoort hem aan om twee handen te gebruiken. Even later durft hij, weliswaar heel voorzichtig, ook zijn linkerhand in te zetten. Hij zorgt ervoor dat zijn linkerhandpalm 'schuimvrij' blijft. Het poetsen van de bus gebeurt heel omslachtig: met de rug van zijn linkerhand smeert hij het witte schuim zorgvuldig uit over het dak en langs de ramen van de zijkant van de bus. 

De tastafweer bij Jurre verbaast me niet. Hij is een extreem gevoelig kind en is dat eigenlijk altijd al geweest. De therapeut legt uit dat zintuiglijke afweer een overdreven beschermingsreactie is op zintuiglijke prikkels. Het is een andere waarneming die er bijvoorbeeld voor zorgt dat kleren aanvoelen als spinnen op je huid en dat een trap opklimmen voelt als het beklimmen van een rotswand. Borstelen en gewrichtsdruk kunnen deze afweer hopelijk verminderen zodat Jurre de prikkels beter gaat verwerken. 

Wanneer mijn moeder en Jurre terugkomen, hebben ze alvast allerlei informatie mee over 'het borstelen van een kind met een chirurgisch borsteltje' en 'gewrichtsdruktechniek'. Om de zintuiglijke prikkelverwerking te normaliseren gaat bij Jurre de behandelmethode 'Sensorische integratietherapie' toegepast worden. Ik krijg nog verdere instructie maar het houdt in ieder geval in dat ik Jurre, gedurende twee weken, 6x per dag moet gaan borstelen. De borsteldruktechniek is namelijk maar twee uur effectief. De stoffen die bij het borstelen (en de gewrichtsdruk) vrij komen binnen het zenuwstelsel, zijn in de hersenen twee uur werkzaam. Daarom moet het om de 120 minuten worden herhaald. Na deze weken van intensief borstelen volgen dan een aantal weken waarin het borstelen langzaam afgebouwd wordt. 

Nu nog even een plan maken wanneer we zullen gaan starten met 'borstelen'. Want hoe moet het nu op dagen dat hij 10 uur op het kinderdagverblijf is?

LANGE LIJST

Aan het eind van de middag halen we snel nog even een boodschap. We lopen langs een speelgoedwinkel. 'Jurre en Roos we gaan even binnen kijken naar speelgoed voor op jullie verlanglijst', roept oma. 'We kopen nu niets hoor, we gaan alleen kijken wat jullie leuk vinden'.

ZOEFFFF!!! Weg zijn Roos en Jurre. Ze rennen de winkel in waarbij Jurre, met zijn stem op vol volume, door de winkel gilt: 'Kom Roos, ik ga even kijken voor mijn LANGE LIJST'. 

 

13 oktober, vrijdag

DKTP-5 

Vandaag om 9:50 uur moeten Jurre en Roos voor de laatste keer naar de weegpolitie (OKZ). Verder wordt gekeken of Jurre en Roos een lui oog hebben, ze moeten tekenen en blokjes bouwen. En als klap op de vuurpijl: de inenting!!! Alles ging goed, zelfs met de inenting werd niet gehuild! Vanaf nu neemt de GGD het over.

 
Roos is 100,5 cm en weegt 14,3 kilo.
Jurre is 101 cm en weegt 15,7 kilo.

 

14 oktober, zaterdag

EIKELTJESREGEN

Wat een genot om half oktober in een zonnetje, zonder jas buiten te kunnen zijn. Toch missen we vanmiddag ons parapluutje. Het regent in Laren namelijk eikels! Vooral boven de trampolines komen ze met honderden tegelijk naar beneden. Om de zoveel minuten pakken we de bezem om de trampolines eikelvrij te maken, maar er valt eigenlijk niet tegenaan te vegen. 'Pok pok' klinkt er om je heen (en op je hoofd...). Ach, het went.

Stijn loopt los, maar 'los lopen' over een eikeltjes pad is te hoog gegrepen. Hij schuifelt voorzichtig, aan de hand van Jan, achter ons aan.

MELIGE BUIEN

Jurre gaat van de dreumesglijbaan af en blijft beneden aan de glijbaan zitten. Stijn houdt erg van (ondeugende) grapjes. In plaats dat hij wacht tot Jurre weg is, glijdt hij snel achter Jurre aan. Zij voeten botsen tegen Jurre z'n rug. Gevolg: kleine en grote kleine man komen niet meer bij van het lachen.

Roos denkt: 'Wacht even, dat kan ik ook'. Ze klimt razendsnel op de glijbaan, glijdt naar beneden en botst tegen Stijn én Jurre. Nu komen ze helemaal niet meer bij. Ze blijven er bijna in. Meligheid ten top!

 

NEE

Ik zet mijn allerliefste glimlach op en vraag: ‘Stijn, mag ik een chipsje van je proeven?’.  

Het antwoord dat ik krijg, liegt er niet om.

‘NEEHEE!’.  

Kort, krachtig en overduidelijk.  

Huh, denk ik, was mijn glimlach niet lief genoeg? Tot voor kort vond Stijn het juist geweldig om eten en andere lekkernijen te delen. Nee, het ligt niet aan mijn glimlach. Het komt door... de leeftijd. Stijn heeft een nieuw motto. Ik ben (bijna) twee en mijn lievelingswoord is: nee.

 

17 oktober, dinsdag

TOUW EN THEE

Van de logopediste krijgt Roos elke keer opdrachten mee. Vorige maand was dit onder andere de afbeelding van de kaars die staat voor de klank /p/. Deze /p/ gaat nu heel erg goed. 

Nu is Roos bezig met de klank /t/ die wordt aangeduid met een afbeelding van een gekookt eitje. De 'vinger in het verband' staat uiteraard voor de klank /au/. 

Wanneer Roos de twee linkerkaartjes leest, zegt ze /t-au/ (touw). 

De afbeelding van de meeuw staat voor de klank /ee/. De twee rechterplaatjes worden door Roos gelezen als /t-ee/ (thee).

 

18 oktober, woensdag

DAG DAG

Wij zijn even weg! Lekker uitrusten, genieten en... uitwaaien, want wij logeren aan zee. 

Tot en met zondag beschikken Jan en ik over de meest luxe kamer: mét whirlpoolbad en panorama-uitzicht. Voor vier dagen is de gehele bovenverdieping (zie foto hiernaast) voor Jan en mij! Het ontbijt wordt geserveerd op onze kamer. Ons tuintje ook al is t dat maar voor een aantal dagen is aangelegd in Engelse landschapsstijl en omvat maar liefst 3000 m². 

De weersvoorspelling is alleen dat er wat kans op regen is, dus van lekker in de tuin zonnen zal geen sprake zijn, maar dat mag de pret niet drukken. De zee is altijd prachtig, met of zonder zon. Wij vermaken ons wel. 

Oja, ik vergeet het belangrijkste. Jan en ik gaan zonder kinderen. 

Woehaaaa, heerlijk hè.

 

23 oktober, maandag   WEER THUIS
De vuurtoren van Rennesse.

 

DE ZOETE KERS

In Serooskerke rijden we langs Boomgaard 'De zoete kers' waar pompoenen, walnoten en vers fruit verkocht wordt. We parkeren de auto en ik laad 'm vervolgens vol met prachtige pompoenen en kalebassen. 

 

Foto hiernaast en hieronder: Zierikzee.

 

BORSTELINSTRUCTIE

Afgelopen donderdag hebben Jurre en Roos ergotherapie gehad. De ergotherapeute raadt aan de borsteltherapie bij Jurre én Roos te gaan doen! 

Eerst heeft Jurre ergotherapie. Ik krijg instructie en Gretta laat mij het borsteltje zien. 'Moet het hiermee gaan gebeuren?', vraag ik mij in stilte af. 

Het borsteltje ziet er uit als een nagelborsteltje en zoiets blijkt het ook echt te zijn. Het is een plastic exemplaar waarmee artsen hun handen wassen voordat ze hun werk 

verrichten in de operatiekamer. In de wereld van sensorische integratie blijkt dit borsteltje hét middel voor vermindering van tastafweer.

Jurre kleedt zich uit en Gretta laat mij zien wat de bedoeling is. Ze borstelt Jurre zijn arm. Daarna haal ik het borsteltje over mijn eigen hand om te voelen hoe het is. De borstel ziet er nogal stekelig uit, maar door de druk waarmee je wrijft is het toch een aangenaam gevoel. 

Lichaamsdeel voor lichaamsdeel doet Gretta het bij Jurre voor en ik doe het na. Zo leer ik hoe ik thuis de armen, handen, rug en benen van Jurre en Roos moet borstelen. 

De reactie van Jurre valt mij honderd procent mee. Hij lijkt het best lekker te vinden. Soms giebelt hij een beetje, maar ik had verwacht dat hij elke medewerking zou weigeren. 

 

Daarna leer ik hoe ik druk moet geven in de grote gewrichten, zoals de nek, schouders, ellebogen, polsen, heupen, knieën en enkels. Hierbij voel ik me erg onwennig. Je moet best veel kracht zetten en dat is raar. Net of ik Jurre pijn aan het doen ben. Ik kijk naar zijn gezicht maar hij laat niets van pijn blijken. Hij telt van één tot tien met mij mee.

Roos, die nog thuis zit met mijn ouders, is na Jurre aan de beurt voor ergotherapie. Ik ben benieuwd hoe zij het borstelen zal ervaren?

Het doel van dit borstelen en het geven van diepe druk in de gewrichten is dat Jurre en Roos in korte tijd heel veel tastinformatie krijgen, waardoor zij de prikkels beter verwerken. 

 

We mogen dit thuis de komende tijd een aantal keren per dag doen. Wel een hele opgave want het liefst moet de omgeving tijdens het borstelen rustig zijn. Maar ik ben vol goede moed en vooral erg nieuwsgierig naar het effect!

Aanstaande donderdag krijgt de ergotherapeut een nieuwe lading borsteltjes binnen. Ik heb er heel wat nodig want één borsteltje mag maar tien keer gebruikt worden. Daarna zijn de 'haartjes' beschadigd en dat geeft het een krassend gevoel op de huid.

 

Foto hierboven : Damplein in Middelburg

Foto hiernaast: Kuiperspoort in Middelburg.

 

 

 

ZEEUWSE STEDEN EN DORPEN

Middelburg (foto's hierboven) is de hoofdstad van Zeeland en vijfde monumentenstad van Nederland. De binnenstad is erg sfeervol. Jan en ik lopen winkel in en uit, terras op en af... net zo lang tot we geen voeten meer over hebben.

De volgende dag rijden we naar Domburg. Daar is niet zo veel te zien, maar het is prachtig strandweer! Heerlijk.

We zien deze dagen zoveel plaatsen dat het duizelt in mijn hoofd: Renesse, Vrouwenpolder, Scharendijke, Serooskerke, Zierikzee, Sint Laurens, Westenschouwen, Moriaanshoofd, Noordwelle, Burg-Haamstede, Middelburg en Domburg. Ik weet amper nog wat wat ook al weer was. Wat mij wel nog bijstaat is het aantal kerken dat we tegen zijn gekomen. Niet te geloven. Elk dorp, hoe klein 't ook is, heeft er wel één (of zelfs meerdere). 

 

 

Foto hiernaast: Molen Weltevreden, een korenmolen uit 1817.

Foto hieronder: golfbrekers bij het strand van Domburg.

De kaart hieronder (en deze paar daagjes weg) heeft Jan, nog voor zijn verjaardag, van mijn ouders gekregen. De kaart heeft een vooruitziende blik gehad, want ik heb wat af gebubbeld. Dagelijks verbleef ik net zo lang in de whirlpool tot de bubbels mijn neus uitkwamen. En er waren geen kinderstemmetjes in de buurt die ervoor zorgden dat ik mijn gebadder vroegtijdig moest staken.

 

PS: Onze 'logeeretage' was geweldig maar vooral ook veilig, haha. In 1953, toen alles onder water liep, bleef het droog. Het water kwam precies tot aan de voordeur!

 

  

Jurre, Roos en Stijn hebben zich prima vermaakt met opa Harry en oma Wilma. De eerste dag zijn ze naar het bos gegaan om stokken, herfstbladeren en andere mooie dingen te verzamelen. 

Mijn ouders hebben met hun eigen fototoestel wat foto's genomen van Jurre, Roos en Stijn. Leuk, want zo kan ik toch een beetje meegenieten van hun belevenissen.

 

STIJNTJES ZONDAGARM

Terwijl Jurre en Roos zich lekker uitleven bij Speeltuinvereniging Ons Genoegen in Laren is Stijn in zijn wandelwagen in slaap gevallen. Rond etenstijd rijden mijn ouders met Roos, Jur en Stijn naar het pannenkoekenschip. Om daar in de haven aan de Sluiskade een lekkere pannenkoek te eten op 't driemaster zeilschip Johanna.

Opa ontdekt, wanneer hij Stijn uit de auto tilt, dat er iets aan de hand is met Stijn zijn arm. Zijn linkerarm hangt er erg zielig bij. Hij hangt slap naar beneden en Stijn beweegt 'm helemaal niet. 

 

 

Jurre en Roos hebben zich erg verheugt op een pannenkoek. Dus besluiten opa en oma om het nog even aan te zien. Ze bestellen pannenkoeken. Maar van rustig van het lekkere eten genieten is geen sprake... Stijn heeft echt pijn. Eten én drinken doet hij niet. Hij moppert en brult de hele tent bij elkaar.

 

En zo belandt Stijn met oma op zaterdagavond bij de huisartsenpost. De dienstdoend arts hoort het relaas aan en betast de arm van ons blèrende mannetje.

De arts verricht een paar minuten doelgericht draai- en trekwerk aan Stijn z'n onderarm terwijl Stijn nog harder gaat bléren. 'Klik', zegt de arm en daarmee is het spaakbeen weer terug geduwd in de elleboogkom. Stijn kan zijn arm weer bewegen. Het leed is geleden.

Bij een zondagsarm, ook wel een zondagmiddagarmpje genoemd, schiet de elleboog uit de kom. Dit betekent dat de kop van één van de botten van de onderarm  uit het elleboogsgewricht schiet. Ieuwwww! Het komt het meest voor bij kinderen tussen de 3 en 6 jaar. De reden hiervoor is dat op deze leeftijd de ophangbanden die stevigheid aan het gewricht bieden, hun taak soms nog wat minder goed verrichten. Hierdoor raakt de elleboog sneller uit de kom.

Nou blijkbaar is Stijn extra gevoelig voor dit 'uit de kom schieten', want zijn leeftijd ligt nog ver onder de genoemde groep (3 t/m 6 jaar) én hij heeft het nu al twee keer gehad binnen 2 maanden tijd!! Als een kind een keer een zondagsarm heeft gehad, dan is de kans op herhaling groot. Dat belooft dus nog wat....

De naam 'zondagsarm' dateert van vroeger, omdat het verschijnsel vaak op een zondag voorkwam. Dan hadden ouders vaak meer tijd om met hun kinderen te spelen en gingen ze vaak wandelen. Wanneer het kind aan de hand liep en viel, werd het meestal weer omhoog getrokken aan de arm. Juist dan kan een elleboog makkelijk uit de kom schieten. Vandaar de naam zondagsarmpje (en in Stijn z'n geval een zaterdagsarmpje!).

 

 
HERFSTDAG

Op de eerste zondag van de herfstvakantie organiseert Staatsbosbeheer een herfstdag op Stadslandgoed De Kemphaan. Voor de wat oudere kinderen is er een spannende herfstspeurtocht georganiseerd en een natuurquiz bij de boswachter.

Ook kun je knutselen met herfstmaterialen uit het bos. Jurre, Roos en Stijn kleien paddestoelen en honden en maken poppetjes en spinnenwebben van kastanjes, satéprikkers en touw.

WELKOM THUIS...

Jurre, Roos en Stijn hebben Jan en mij niet echt gemist. Dat geeft toch wel aan hoe vertrouwd opa Harry en oma Wilma voor hen zijn. Natuurlijk vonden ze het leuk dat wij weer op de stoep stonden, maar dat was vooral omdat ze wisten dat wij een cadeautje zouden meenemen.

Dat het krijgen van een cadeautje wel héél veel indruk maakt, bleek de volgende dag. 

'Mamma, jullie mogen morgen weer op vakantie!' is het eerste dat Jurre de volgende ochtend tegen mij zegt.

 

 

Huh ook goedemorgen Jur! 

Wat krijgen we nou? 

Ik denk even dat ik het verkeerd verstaan heb, want ik zou eerder iets verwachten als: 'Fijn mama dat je er weer bent' of iets van die strekking. 

Na even doorvragen komt de aap uit de mouw. Jurre is in de zevende hemel met de SIKU-tractor die Jan en ik voor hem hebben meegebracht.

Hij denkt alvast vooruit. Als papa en mama nu nog een keer op vakantie gaan, dan krijg ik weer zo'n leuk cadeautje als ze thuis komen! 

 

 

 

25 oktober, woensdag

WELTERUSTEN

Roos is klaar met tandenpoetsen. Dus is het de beurt aan Jurre. Hij klimt op het opstapje en begint met poetsen. 

Dan roept Roos: 'Ojee, ik ben vergeten een slokje water te drinken!'.

Jurre wil behulpzaam zijn en schenkt wat water in. Wanneer hij het aan Roos wil geven, blijkt dat zijn hulp niet op prijs wordt gesteld. 'Nee, ik wil het zelf doen', zegt Roos. Ze wacht tot Jurre klaar is met poetsen en pakt dan zelf een bekertje water. 

Slaap lekker allemaal!!!

 

 

26 oktober, donderdag

MET SPOED GEZOCHT: SCHOENEN

Roos is inmiddels voorzien van herfstschoeisel: hoge bruine schoenen van Pinocchio. Jurre zijn voeten hebben hoognodig schoeisel in maat 26 nodig (of maat 27 als hij de zooltjes van de orthopeed gebruikt). Tot op heden zitten zijn voeten gepropt in Petit Shoes maat 25. Dat kan natuurlijk niet. Zijn tenen snakken naar een beetje vrijheid! En dus gaan Roos, Jur, Oma Wilma en ik op schoenenjacht in Bussum. Stijn blijft bij opa Harry.

Jurre zelf ziet niet in waarom hij nieuwe schoenen moet hebben. Ongeïnteresseerd loopt hij door de schoenenwinkels. Hij is moe, zegt hij. Zelfs zo moe dat hij overal (ja, ook op de grond... de viespeuk) gaat liggen! 

 

HERFST...

De datum, 26 oktober, geeft aan dat het herfst is. Maar het weer is er niet naar. De zon schijnt volop, het is 21 graden. 

Zonder jas lopen we door de winkelstraten. Het is ijsjesweer! 

Roos en Jurre kiezen een hoorntje met softijs én gekleurde bolletjes. 

Het is zelfs zo warm dat het ijs in rap tempo smelt! Verbaasd kijken Jurre en Roos hoe het ijs over hun handen naar beneden drupt. Alles zit onder druppels gespikkeld softijs: broeken, schoenen, straatstenen. Jurre en Roos hebben veel bekijks...

Op het pleintje wassen Jurre en Roos hun handen en schoenen in het water van de fontein. 

Wanneer we weggaan zie ik  minuscuul kleine,  bontgekleurde bolletjes in het water drijven. 

Oei... ik denk dat de gemeente Bussum vandaag niet erg blij is met ons bezoek.

 

 
TWEELINGKWAAL

Bij de vijver in Bussum viel het me weer op. Roos en Jur doen elkaar onbewust vaak na. Dat resulteert in dezelfde -of juist gespiegelde- houdingen (zie foto's hierboven). Het is erg grappig om naar te kijken.

Het nadoen van een houding en/of een beweging van iemand anders is iets dat iedereen van nature doet. Als baby en als kind leer je veel door "nadoen". Vooral mensen waar je het mee eens bent of die je aardig vindt, doe je na. Dit gaat volslagen onbewust. Je weet niet dat je 't doet, en degene die je nadoet merkt het ook niet bewust. Hij/zij krijgt alleen het gevoel dat hij begrepen (of aardig gevonden) wordt.

Houdingscongruentie (= houdingsovereenkomst) is dus geen tweelingkwaal. Want iedereen doet het. Wel zie ik dat het bij Roos en Jur erg veel gebeurt dat lichaamshouding, mimiek/gezichtsuitdrukking en gebaren gekopieerd/gespiegeld worden. Soms zijn het best opvallende dingen zoals 'tong uit de mond' of 'vinger in de mond' en dergelijke. Zouden Jurre en Roos dit nu vaker hebben dan twee niet-tweeling broer en zus?

 

 

+

=

 28 oktober, zaterdag

BOE EN BEAU

Voor logopedie oefent Roos nu de 'b'. Deze klank wordt weergegeven met een stoombootje. Thuis oefenen twee variaties: 'boe' en 'boo'.

De drie kaarten hierboven staan voor:

/b/ + /oe/ wordt /boe

Rechts staan twee blauwe kaarten die samen de naam van het konijntje 'Boo (= Beau)' aangeven.

/b/ + /oo/ wordt /boo/

+

=

 

29 oktober, zondag

'HET TUINTJE"

Vandaag neem ik Jurre, Roos en Stijn mee naar het theater.

Kinderdanstheater Retteketet speelt 'het tuintje'; een combinatie van dans- en poppentheater waarbij kinderen (al vanaf 2 jaar!) een actieve rol hebben.

Waar is Olivier gebleven?

De kleine beer, uit het prentenboek 'Wat nu Olivier?' van Phillis Root en Christopher Denise, is verdwaald. Hij is weg. Misschien komt Olivier weer terug als de tuin weer is zoals die hoort te zijn: een mooie zomertuin.

Met behulp van het boek én de kinderen uit de zaal wordt het wintertuintje langzaam maar zeker veranderd in een zomertuin.

Sneeuw wordt weggeveegd, gras gezaaid (foto hiernaast: Jurre helpt met het gooien/strooien van graszaadjes) en de bloemetjes worden in potten neergezet. De kleuren van de bloemen moeten precies kloppen met de afbeelding uit het boek.

Alle dieren helpen ook mee om Olivier terug te vinden. De kinderen uit de zaal mogen de dieren steeds een mooi plekje in het tuintje geven.

Het is heel erg spannend. Gelukkig loopt het goed af en komt Olivier weer terug!

Na afloop drinken we limonade met een koekje.