'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn    juni 2006 

3 juni, zaterdag   CADZAND-BAD

 

VOLKSVERHUIZING

Acht dagen op vakantie betekent hier een enorme volksverhuizing. Ik heb de Chrysler Voyager hutje mutje vol gestouwd met koffers, tassen en andere bagage.

De heenreis gaat goed. Het is nog ochtend (11:15 uur) wanneer we de meest zuidelijke en zonnigste badplaats van Nederland binnen rijden! En inderdaad, de zon schijnt. We parkeren de auto in het Centrum van Cadzand-Bad en gaan bij 'De Piraat' op het strand zitten. 

Heerlijk! Onze vakantie is begonnen.

 

 

SLAPEN IN EEN VREEMD BED

Dat valt niet mee. De eerste nacht valt Jurre uit z'n bed en het resultaat is een buil aan de zijkant van zijn hoofd. De volgende nacht (ja, ja dat heb je met een tweeling) valt Roos uit bed. Om ergere ongelukken te voorkomen leggen we tuinstoelkussens op de grond. Het lijkt me geen pretje om slapend uit je bed te vallen en op een stenen vloer te belanden.

Thuis slapen Jurre en Roos in een stapelbed: Jurre in het bovenste bed en Roos beneden. In dit zeven-persoons-vakantie-huisje slapen ze gewoon in een eenpersoonsbed, maar wél gezellig met z'n tweetjes op één kamer. Het op gelijke hoogte slapen is voor Roos & Jur reden genoeg om elke avond voor het slapen een feestje te vieren: wilde spelletjes, koppeltje duiken en springen op bed. En wat dacht je van 'bij elkaar logeren'. Om de beurt nodigen ze elkaar uit: 'Kom je bij mij logeren?' en kruipen ze bij elkaar in bed. 

Wat ze ook graag doen, in plaats van slapen, is stoute plannetjes bedenken en uitvoeren. Stiekem uit bed klimmen de stoel verschuiven, erop klimmen en alle prentenboeken uit de kast halen. Vervolgens, in goed overleg (!!!), de boeken onderling verdelen zodat ieder op zijn/haar eigen bed kan gaan lezen.

En dan tot slot om half tien 's avonds, als hun feestje bijna is afgelopen, samen besluiten om hun nachtluier eens flink vol te poepen!!! Zodat ze oma of mij kunnen roepen voor een extra verschoonbeurt. Nou ja zeg, dat is nog eens wat je noemt 'samen spannen'. En dit feest (inclusief poepritueel) herhalen ze élke avond.

BORRELTJES DRINKEN...

Tijdens het avondeten bij 'Jopie' in Retranchement drinken Roos en Jurre vele borrelglaasjes appelsap leeg. En Stijn ramt, alsof hij 't dagelijks doet, op de knoppen van de fruitautomaat.

PS: Op de foto hierboven geniet Jurre van zijn ijsje mét AAMBEIEN, zoals hij de rode zomervruchten noemt.

  

ZAND EN WATER 

 

ANGSTEN

Roos en Stijn zijn absoluut niet bang voor de zee. Ze vinden de zee en de golven prachtig. Jurre niet. Hij vindt het eng.

Vorig jaar, toen we hier ook met vakantie zijn geweest, heeft Jur maar liefst zeven dagen nodig gehad om aan de zee te wennen. Pas op de aller allerlaatste dag durfde hij met Jan de zee in. Voorzichtig probeer ik hem van te voren in te lichten over de zee en haar golven. Ik vertel dat golfjes leuk zijn: je kunt er bijvoorbeeld overheen springen. Dat ik hem nog niet heb kunnen overtuigen blijkt wel als Jurre bij aankomst aankondigt dat hij wel het water in wil... maar, zo zegt hij: 'Ik wacht wel even tot de golfjes wég zijn'.

Dat golven bij zee NOOIT weg gaan, gelooft Jurre niet. Logisch eigenlijk. Afgelopen maand zijn wij met mooi weer bij de (Noorder)plassen geweest. Daar ontstaan soms, lang nadat een boot in de verte voorbij is gevaren, golven. Maar het verband tussen die sporadisch voorbij varende boot én de tijdelijke golven op de plas, begrijpt Jurre niet. En iets wat Jur niet begrijpt, vindt hij eng. Dus rent bij het zien van een klein golfje heel snel de plas uit. En deze strategie denkt hij ook toe te kunnen passen op de zee...

Dat gaat dus niet op. De Noordzee is niet hetzelfde als de Noorderplas. Bij een échte zee, horen golven!! Ik doe mijn uiterste best om dit aan zijn verstand te brengen. Gelukkig met resultaat!!! Deze vakantie heeft Jurre geen zeven dagen nodig, maar 'slechts' één dag om aan de golven te wennen.

 

WINKELEN IN SLUIS

Uiteraard hebben we even gewinkeld in het middeleeuwse stadscentrum van Sluis. De Molen van Sluis, die officieel Molen de Brak heet, slaan wij niet over. Er staan in Zeeuws Vlaanderen veel molens. De wieken draaien niet zo vaak en dat zorgt bij Jurre en Roos voor veel discussie.

Roos beweert dat een molen waarvan de wieken stil staan, geen échte molen is. 'Nee' zegt Roos, 'het is een alsof'. Aha, een alsof-molen dus. Jurre heeft een andere theorie. Hij vindt het wél een echte molen, maar zo legt hij uit: 'Hij is een beetje moe geworden en daarom moet hij slapen. Een klein slaapje maar. Daarom doet hij het niet.'

Roos en Jurre overleggen terwijl ze het beest aan een onderzoek onderwerpen. Heeft ie ook dingen 'waar de melk uitkomt?'

 

ZWEMBAD

Als je door de schuifpui het huisje uitloopt, kom je op een grasveldje (tuin) mét zwembad. Fijn zo'n privé-zwembad op loopafstand in 'onze tuin'. Ik waag een aantal keer een frisse duik, want écht warm is het water nog niet.

 

 

 

BEZOEK AAN OOSTBURG

Cadeautjes voor onszelf kopen bij Zus-en-zo in Oostburg.

 

 

 

DE LINDENHOEVE

Dikke pret tijdens het spelen in één van de speeltuinen bij Restaurant De Lindenhoeve in Sluis.

 

 STIJNTJE KLEEF KONIJNTJE

Stijn 'vergeet' deze vakantie regelmatig dat hij de tien kilo gepasseerd is. Op het strand, het zand en bij de zee, vermaakt hij zich prima, maar er zijn veel momenten dat hij luid én duidelijk laat weten wat hij het liefst wil: lekker gedragen worden. En dan bedoelt hij niet op je schoot (stil) zitten. Nee, het allerliefst wil hij dat je met hem op je arm gaat lopen. (Logisch, want dan valt er van alles te zien!).

Na een lelijke val van de stoeprand kondigt Jurre aan - na een grote brulpartij - dat hij niet meer kan lopen. 'Ik kan niet meer lopen want mijn voet doet zeer', piept hij tegen mijn moeder terwijl hij zijn zere voet aanwijst. 'Oma, wil jij mij dragen?'.

Oma tilt Jurre naar de auto, want zijn LINKERvoetje heeft inderdaad een lelijke draai gemaakt tijdens de val. Thuis gaan Jurre, Roos en Stijn een kort slaapje doen. Na het middagdutje wordt Jurre wakker. Hij loopt op eigen houtje twee trappen naar beneden maar herinnert zich blijkbaar ineens dat hij een paar uur geleden gevallen is.

'Ik kan niet lopen, mijn voet doet zeer', probeert hij.

'Welke voet doet zeer', vraag ik want het is toch wel heel verdacht dat meneer gewoon twee trappen af kon lopen!

Dan valt Jurre door de mand. 'Die voet', antwoordt Jur. Hij kijkt hééél zielig en wijst zijn RECHTERvoet aan...

 

 

"DE PIRAAT"

Spelen op het strand en het houten piratenschip bij strandpaviljoen 'De Piraat'.

PIETJE PRECIES

Als het vloed is, stijgt het water snel! We zien het ene na het andere voetenbad in de zee verdwijnen en graven ons steeds een bult. Stijn zit altijd als eerste pontificaal met zijn voeten in het badje. Roos parkeert haar billen naast die van Stijn. Met haar voeten in het water smeert ze met haar handen modder over haar scheenbenen. Dan wast ze het overtollige zand van haar handen door ze in het badje af te spoelen. En dat is het moment dat ik Jurre boos hoor mopperen: 'Nee ROO-SIE, dat mag niet! Niet met je handen. Het is een voetenbad!!!'

 

TOVERHONDJE

Jurre is echt hééél erg bang voor honden. Hij kan soms echt panisch worden wanneer hij een dergelijke viervoeter tegenkomt. Vandaag gebeurt er iets unieks!

Op het Zwin, een groot stuk strand, speelt een hondje met een oude tennisbal. Hij legt de bal neer voor de voeten van iedereen die hij maar tegenkomt. Hij zakt dan door zijn pootjes en gaat erbij liggen alsof hij zegt: 'Toe maar, gooi mijn bal een eind weg, dan sprint ik er achter aan'.

Wanneer de hond de bal voor de voeten van Opa Harry neerlegt, begrijpt deze de hint. Mijn vader gooit de bal ver weg. Blij rent de hond zijn bal achterna maar binnen een paar seconden staat hij weer -uiteraard met bal- bij de voeten van Opa Harry.

Roos, die niet bang is, wil dit spel ook wel eens proberen. Ze pakt de bal, gooit ‘m weg en herhaalt dit wel tien keer.

Angstig kijkt Jurre toe hoe zijn zus een spelletje met een hond doet. Maar heel langzaam ontspant hij iets en durft hij steeds meer in de richting van Roos (en de hond) te lopen.

Dan hoor ik, en ik kan het bijna niet geloven, Jurre roepen: 'Roooooo-sie ik wil ook de bal gooien’. Hij pakt mijn hand vast en samen lopen we naar de hond en de bal. Jurre verzamelt al zijn moed, grijpt vliegensvlug de bal en gooit 'm snel weg. Blij rent het hondje weg en brengt zijn bal weer terug bij Jurre.

Jurre straalt! Hij is zo trots dat hij met een hond durft te spelen.

Dat dit gebeurt is bijna onwerkelijk. Wat een toverhond!! (Of zou het komen omdat deze toverhond hetzelfde formaat en dezelfde kleuren heeft als onze poes Boemel? Nee, ik denk eerlijk gezegd dat Roos Jur over de streep heeft getrokken. Wat zij durft, wil hij ook graag durven. En hij deed het!!).

 

 

FIJNE GOLVEN!

 

 9 juni, vrijdag   LINDENHOEVE IN SLUIS

Roos & Stijn in het torentje van de Heer Trol

PEPER- EN ZOUTGAATJE?

Lekker spelen en eten in Restaurant De Lindenhoeve. Aan tafel zit Roos lekker te friemelen aan een peper- en zoutstel. Ze haalt de vaatjes eruit, stopt ze er weer in en haalt ze er weer uit.

' onderbreekt Jurre haar luid en hij wijst op de vaatjes. 'Dat moet daarin. In het het peper- en zoutgaatje'. Hi hi, ik moet zo lachen. Wat een mooi woord voor een peper- en zoutvaatje. Niet zo gek bedacht eigenlijk! Zo'n set heeft namelijk twee gaatjes voor twee vaatjes!!

En dan is de vakantie alweer voorbij en kan alles opnieuw worden ingepakt. Meer dan de helft is ongebruikt. Ik had namelijk rekening gehouden met herfstweer. Zelfs speelgoed, Loco, memory, lotto, tekenspullen en klei had ik meegenomen.

Gelukkig hebben we dit niet hoeven gebruiken.

 

11 juni, zondag  

WEER THUIS

Het waren 8 dagen van zon, zee, strand, speeltuintjes bezoeken, winkelen, op het piratenschip spelen en taartjes en ijs eten. Dat is nu afgelopen, maar we genieten nog steeds van mooie weer. Niet in Zeeland, maar op het strandje bij Noorderplassen.

Snel nog even wat zonnestraaltjes opdoen voor er weer een drukke week van start gaat: logopedie, fysiotherapie en de dokter staan deze week op het programma.

 

17 juni, zaterdag  

DE APPEL VALT NIET VER VAN DE BOOM?

Afgelopen week is de fysiotherapeute van Jurre langs geweest op het kinderdagverblijf. Zij heeft de leidsters uitgelegd waar Jurre moeite mee heeft en advies gegeven hoe ze hem kunnen helpen. Grof motorisch gezien is Jur niet de handigste en grove motoriek zal nooit zijn sterkste punt worden. Maar dat geeft niet. Het belangrijkste is dat hij veel plezier heeft in het bewegen op zich.

Aanstaande dinsdag -20 juni- is het precies een jaar geleden dat hij op tweeëneenhalfjarige leeftijd zelf besloot dat het écht tijd was om zelf te gaan lopen! Dat moment 's avonds zal ik nooit vergeten. Vlak voor het slapen gaan, kondigde Jurre aan: 'Mama, ik ga zelf lopen'. 'Ga je zelf een stukje lopen? Prima hoor', antwoordde ik terwijl ik verder ging met Roos haar pyjama aan te trekken. Eerlijk gezegd dacht ik 'Ja, ja het zal wel...' 

Maar vanuit mijn ooghoeken zie ik Jurre de kast, waar hij zich al staande aan vasthoudt, loslaten om vervolgens een rondje door de slaapkamer te lopen, via de gang, naar een andere slaapkamer en weer terug. Met een BIG SMILE op z'n gezicht. Ik sta aan de grond genageld. Het heeft, denk ik, wel een paar seconden geduurd voordat ik in staat was om te reageren en Jan te roepen. Ondertussen is Jurre niet meer te stoppen. Hij kan zijn 'uit-knop' niet meer vinden en blijft maar lopen: kamertje uit, gang in, volgende kamer in en weer opnieuw. 

Dat is al weer een jaar geleden! Zoals Jurre mij kan verbazen met zijn grove motoriek, kan hij dat ook met zijn fijne motoriek. Soms zit hij een paar minuten achter mijn laptop om een spelletje te doen. Bijvoorbeeld een puzzeltje. Met de (computer)muis, in zijn linkerhand, raapt hij gekleurde figuren op en hij legt vervolgens deze puzzelstukjes op de juiste plek. Wanneer de puzzel af is, vormen de figuurtjes een bewegend plaatje waar een liedje bij klinkt. En als je klikt, verschijnt de volgende puzzel. Klik hier voor Jurre in actie.

Natuurlijk kan Jurre met zijn drieëneenhalf jaar zijn aandacht niet lang op een computerspelletje richten. Dat is maar goed ook. Het is veel belangrijker dat hij gewoon leert spelen. Toch ben ik onder de indruk van zijn muiscoördinatie! Zou hij 't van Jan hebben? 

 

18 juni, zondag  

BOSBAD DE VUURSCHE

Gisteren zijn Jurre, Roos en Stijn naar een verjaardagsfeestje van het overbuurjongetje geweest. Daarna hebben ze 's middags in zwembadjes in de tuin gespeeld. Vandaag gaan we naar het échte zwembad. Het buitenbad in Baarn is gerenoveerd en we willen wel eens zien hoe mooi het is geworden!!

Bij aankomst in het zwembad wordt het geduld van Jurre, Roos en Stijn op de proef gesteld. Bij het zien van zoooooo veel water, willen vooral Roos en Stijn er meteen op af! Maar voordat we te water kunnen, moet ik eerst nog 6 vleugeltjes opblazen én 2 zwembanden. 

Als ik klaar ben, geef ik Roos haar peuter schildpad zwemband, maar schildpad wordt resoluut geweigerd. 'Nee, die', is haar antwoord terwijl naar het baby zwembandje van Stijn -met zo'n broekje/zitje aan de onderkant- wijst. Met: 'Dat past niet Roos, die is te klein. Dat is Stijn z'n zwemband' probeer ik Roos op andere gedachten te brengen.

Tevergeefs. Wat Roos in haar kop heeft zitten, zit niet in haar.... (want ze lijkt op mij, hi hi). Roos volhardt in haar plan. Met veel moeite probeert ze zich in het gele babyding te wurmen.
Dan klinkt er, uitermate tevreden en trots: 'Mama kijk!'. Het is Roos, na tien minuten priegelen, toch gelukt om haar benen en onderlijf in de baby-float te proppen.

Genoeg tijd verspilt, denkt Roos. Tijd voor actie!! Ze loopt -in de babyzwemband- naar de rand van het bad en springt in het water. Ze landt op haar billen en.... komt niet meer overeind omdat ze bekneld zit in dat babyding. Ik moet moeite doen om mijn lach in te houden.

'Mama, help!' piept Roos vanuit het water. Snel pak ik mijn fototoestel, want zo ben ik dan ook wel weer... en pas daarna help ik Roos overeind. Zodra Roos weer op het droge staat, wil ze uit de zwemband!!!

Uiteindelijk zijn Roos en ik het dus met elkaar eens! (mits Roos het zelf heeft mogen ondervinden): de babyfloat is voor Stijn en totaal ongeschikt voor peuters!!

'Mijn knieën zijn bijna onder water!' gilt Jurre trots. Hij waant zich werkelijk in het DIEPE.

Stijn gaat zijn stevige stampertjes, steeds vaker gebruiken om daadwerkelijk te staan.

 

25 juni, zondag  

AAPJES KIJKEN...

Wat een week! Ik ben ziek maar heb, met Jurre, Roos en Stijn, eigenlijk geen ruimte om daaraan toe te geven. Daardoor schiet het met herstellen niet echt op. Jan heeft zich -sinds een week- opgesloten op zolder. Om zich voor te bereiden op twee examens aan het eind van deze week. Mijn ouders kamperen drie weekjes in Frankrijk.  

Vanmorgen maakt Jan een paar uur vrij zodat we toch even naar Stadslandgoed De Kemphaan gaan: aapjes kijken, door het doolhof rennen, de uitkijktoren beklimmen, in de koeienstal van de boer de pasgeboren kalfjes bewonderen, geitjes gras geven, schapen aaien en een ijsje eten in de natuurwinkel,

'Nee, N-E-E'!!!! NIET DOEN', gilt Jurre wanneer de buggy van Stijn, volgens Jurre zijn maatstaf, te dichtbij het varken komt. 

Een beetje gelijk heeft hij wel want het varken is ook wel ERG groot.

 

'Tring tring', klinkt er in Stijn z'n oren. Hij kijkt verwonderd om zich heen. Waar komt dat geluid vandaan? Oh, ik zie het al. Het is mijn grote zus. 

   

Ze fietst over het tuinpaadje heen en weer. Wauw, Roos kan goed fietsen!!! Wat een knapperd he? (en misschien mag ik later wel achterop...)

26 juni, maandag  

EEN BASISSCHOOL KIEZEN...

In december worden Jurre en Roos VIER jaar! Dat betekent dat ze met ingang van 8 januari 2007 naar de basisschool gaan. Een grote stap voor Jurre en Roos. Natuurlijk kun je van tevoren nooit met honderd procent zekerheid zeggen, dat de basisschool die je kiest ook daadwerkelijk de beste school voor je kind(eren) is. Er zijn zo veel omstandigheden die bepalen of hij/zij met plezier naar school gaat. Maar ik vind het wel belangrijk dat we in ieder geval proberen een school te vinden die goed aansluit bij Jurre en Roos en bij onszelf. Het is immers de plek waar ze zo’n acht jaar van hun leven doorbrengen. 

Maanden geleden heb ik een gesprek aangevraagd met de adjunct-directeur van een school die heel geschikt lijkt. Vandaag is het zover. Ik neem Jurre en Roos mee. Samen met de adjunct, een hele sympathieke vrouw, halen Jurre en Roos een bak auto's, klei en een mozaïekspel uit een kleutergroep. Zo hebben Roos en Jurre iets te doen en kan ik rustig met de mevrouw praten.

Zij vertelt over hun uitgangspunten en visie en legt uit dat het hele wezen bij het onderwijs betrokken wordt: het denken, het voelen, het waarnemen en de intuïtie lopen door alle vakken heen. In de kleutergroepen staat spel centraal. Spel is hét middel waarmee een kleuter leert. Vieringen met de eigen groep en de hele school nemen een belangrijke plaats in (maandopeningen en -sluitingen), evenals respect voor mensen en natuur. En er is een duidelijk dagritme waardoor kinderen goed weten waar ze aan toe zijn en wat er van hun verwacht wordt. 

Ik bespreek onze situatie: twee kinderen die beiden voor het eerst naar de basisschool gaan en waarvan één een positieve beschikking heeft voor een cluster 2 (ESM) school. En dat ik op dit moment met Stichting Gewoon Anders bezig ben om Roos in een speciaal onderwijsgroep (De Praatbus) te krijgen. Met als gevolg dat ik Jurre (zolang Roos op de Praatbus zit) graag op dezelfde school in een niet-speciaal onderwijsgroep wil hebben. Het is niet haalbaar om twee vierjarigen om half negen naar school te brengen op twee locaties die erg ver bij elkaar uit vandaan liggen.

Na het gesprek lopen we een rondje door de school waarbij we wel tien groepen bezoeken. Jurre vindt het erg spannend en houdt voortdurend mijn hand stevig vast. Roos voelt zich er thuis, met name in de onderbouwgroepen. Nieuwsgierig kijkt ze wat de kleuters aan het doen zijn. Voor ik er erg in heb, staat Roos de naamkaartjes (sleutelhangers) van de haakjes van het kiesbord te halen. In haar handen houdt ze een hele verzameling sleutelhangers geklemd!

Roos op haar fiets!

Ojee', stamel ik in de richting van de adjunct terwijl ik naar de vele lege haakjes op het kiesbord staar. ‘Ik weet niet welke naam bij welk kind hoort en dus weet ik ook niet hoe ik de sleutelhangers terug moet hangen? 'Geeft niets' antwoordt de adjunct 'Hang ze gewoon maar ergens. Wanneer de kinderen er achter komen dat ‘t niet klopt, dan hangen ze het zelf wel weer goed’. Echt iets voor Roos. Zij ziet prachtige sleutelhangers hangen en doet/handelt direct.

Het gesprek (en vooral het zien van de groepen en de sfeer) bevestigt mijn vermoeden: dit is een school met een zeer prettig leef- en leerklimaat. Jurre zal ooit -misschien pas als hij 5 of 6 jaar is- op deze fijne school terecht kunnen. En Roos misschien ook.

Wanneer we weer thuis zijn vraagt Jan of het leuk was op de grote school.

‘NEE’, roept Jurre.
Ik probeer hem op andere gedachten te brengen: ‘Maar ze hebben toch klei, auto’s en andere leuke spelletjes’.
Jurre houdt voet bij stuk. ‘Nee, die heb ik allemaal al op mijn crèche!´

Gelukkig heeft hij nog een half jaar, want het weg gaan bij UK en afscheid nemen van de blauw en rode groep van het kinderdagverblijf zal nog een hele kluif voor hem worden. Roos zal het ook jammer vinden dat ze de kinderen en juffen van het kinderdagverblijf niet meer ziet, maar zij treedt de ‘grote school iets enthousiaster en wat meer onbevangen tegemoet.

 

 

27 juni, dinsdag  

DE TUIN

In de junivakantie heeft een stratenmaker het terras bij de schuur, achter de coniferen, iets groter gemaakt. 

Het is een heerlijk beschut plekje geworden. Jurre, Roos en Stijn kunnen taartjes bakken in de zandbak, fietsen, steppen of krijten en weet ik veel wat, terwijl ik op de bank een boekje lees. En als het echt lekker warm is, dan vul ik het blauwe pierebadje -Zoek, zoek. Ja, daar. In de schaduw onder de bomen waar Jurre altijd slakken zoekt- met water.

 

De tuin zoals die er vanmiddag uitziet. 

Het 'nieuwe stuk' terras zit verstopt achter het rijtje coniferen! 

Eigenlijk ben ik nét te laat met het maken van foto van de tuin, want de Ceanothus is helaas al uitgebloeid. Het is de ruim twee meter hoge boom die om de drie lantarentjes en de paal heen groeit. Aan het eind van elk voorjaar zorgt hij voor een prachtige blauwe bloemenpracht.

Foto hiernaast: een detailfoto van een nog bloeiende Ceanothus. 

 

28 juni, woensdag 

BOOS

Net nu wij de Jurre-en-Roos-schoolkwestie in grote lijnen helder hebben, belt Stichting Gewoon Anders: De Praatbus zit VOL voor het komend schooljaar (2006/2007).

Daar word ik zeer verdrietig van. Nu ziet het ernaar uit dat Jurre en Roos op 8 januari 2007 toch zullen moeten starten op school A (= de fijne school van het intakegesprek, zie 26 juni). Om dan na zes maandjes kleuteren in juli 2007, wanneer er wél weer plek is op De Praatbus, school A te verruilen voor school B (de gewone school mét speciaal onderwijsgroep 'De Praatbus').

We zijn er nog niet... Want tot slot, wanneer Roos na één of twee jaar met De Praatbus stopt, zullen Roos én Jurre ook school B moeten verlaten.

DUBBEL BOOS

Roos gaat dan terug naar school A of -wanneer blijkt dat een cluster 2 school beter voor haar is- naar school C. Ook voor Jur geldt dat hij afscheid neemt van school B. Omdat zijn zus stopt met De Praatbus moet hij weg.

School B is namelijk vol. Wij wonen aan de andere kant van de stad en vallen daardoor buiten het postcodegebied waarin je moet wonen om officieel toegelaten te worden tot school B.

Dus, Jurre zal eveneens zijn rugzakje moeten inpakken om terug te keren naar school A of een nieuwe start te maken op school D.

Dat Jurre en Roos een wisseling van basisschool zullen gaan meemaken, is logisch. Maar DRIE keer van basisschool wisselen in de eerste drie/vier jaar van je schoolleven. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Om dit soort heen-en-weer gesleep van Jurre en Roos te voorkomen heb ik Roos al voor haar derde verjaardag(!) aangemeld bij Stichting Gewoon Anders. Juist omdat ik zo graag wil dat Roos én Jurre, net als alle andere vierjarigen, ieder hun eerste schooldag kunnen starten in een groep waar hij/zij thuis hoort.

Voor Roos lijkt ’t me absoluut niet fijn om te starten in een groep waar ze toch niet kan blijven omdat het simpelweg niet goed voor haar is.

En wat heeft ’t voor nut om Jur aan school A te laten wennen als hij een half jaar later toch weg moet omdat zijn zus overgeplaatst wordt naar school B waar e-i-n-d-e-l-i-j-k een plek vrij is?

Zucht. Wie een oplossing weet, mag het zeggen/mailen...

In september heb ik een afspraak met de casemanager van Roos bij Stichting Gewoon Anders.

ALLER-BOOS-T

 

30 juni, vrijdag  

WATERPRET

Jan zit gisteren en vandaag in een hotel. Hij heeft twee examens bij TSTC: MCA 2003 en MCSE 2003.

Voor Jurre, Roos en Stijn laat ik het zwembad vol met water lopen. Zelf blijf ik met een hoofd vol snot en een afschuwelijke hoofdpijn onder de parasol zitten.

Roos vindt het leuk om met haar gieter de plantjes water te geven. Vandaag houdt Roos 't niet alleen bij 'plantjes'....

Jurre zegt enthousiast: 'Kijk mam, ik heb een zonnebril op gezet.

Nou Jur, nog even verder oefenen, want hij zit nog niet helemaal goed op je neus.
'Oh, wacht even. Zo... nu zit hij goed he?' lacht Jurre.