'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn   januari 2007 

Foto's hierboven: van de glijbaan op het schoolplein. 

1 januari, maandag

ALTERNATIEVE ROUTE 

Gisteren zijn we met z'n vijven in de auto gestapt om -met behulp van Tomtom- uit te zoeken welke route het snelst is wanneer we Jurre en Roos 's ochtends vroeg, in de spits, naar school te brengen. 

De school ligt op ruim 10 km afstand van ons huis. De snelweg lijkt de kortste route... maar rond acht uur 's ochtends rijdt het hier (A6) stapvoets. En om nu dagelijks, alleen om 10 kilometer te moeten afleggen, meer dan een uur in de auto te zitten met drie kinderen is niet echt een optie. 

Dus zijn we op zoek naar een alternatief. Deze alternatieve route, ook zo'n 10 kilometer volgens Tomtom, leidt dwars door het centrum en kent tientallen stoplichten! Er is nog een derde route waarmee we de file op de snelweg én de stoplichten in het centrum ontlopen, maar dat heeft weer als nadeel dat je een behoorlijk eind omrijdt. Nou ja, de tijd zal ons leren welke route op welk tijdstip wijsheid is...

Vandaag is het uiteraard lekker rustig op de weg. Binnen een kwartier staat de auto voor school geparkeerd. Voor Roos en Jurre is het de eerste keer dat ze het gebouw met eigen ogen zien! 

'Stap maar uit de auto en ga maar eens bij de school kijken', zeg ik tegen Jurre en Roos. Roos klikt haar autogordel los, stapt uit haar stoeltje en zegt ernstig: 'Mama, kom jij mij zo weer halen?'. 

Hi hi, die lieve schat denkt écht dat ze vandaag, op 31 december, aan haar eerste schooldag gaat beginnen! Ik leg uit dat alle kinderen vakantie hebben en dat we alleen even op het schoolplein gaan spelen en door de ramen gaan gluren.  

De BSO (buitenschoolse opvang) UK 'De Club' zit naast het schoolgebouw waar Jurre zijn klas, op 5 februari, van start zal gaan (Omnibus 4). Roos haar groep, De Praatbus, zit een paar straten verderop (Omnibus 2).

 

VUURWERK KIJKEN

De eerste drie jaar van hun leven zijn Jurre én Roos in de nacht van 31 december op 1 januari niet wakker geworden van vuurpijlen, rotjes, strijkers, gillende keukenmeiden of ander vuurwerk. Elk jaar denk ik op 31 december 'Vanavond worden Roos en Jur vast wakker van het geknal'. Maar elke keer weer moest ik constateren dat ze er gewoon doorheen hebben geslapen. 

Nu Jurre en Roos (krap twee weken) VIER jaar zijn, vind ik dat het de hoogste tijd is dat ze ook gezellig op mogen zijn rond twaalf uur. Het is toch leuk om in het donker naar het (sier)vuurwerk te kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Jurre en Roos liggen lekker vroeg (19:00 uur) in bed en vallen vrijwel meteen in slaap.

Rond 23:00 uur besluit ik dat het de hoogste tijd is om ze wakker te maken. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Ik probeer van alles: doe het grote licht aan, sjor aan hun hoofdkussens zodat hun hoofd heen en weer schudt, aai en wrijf over haren/hoofd en wangen, strijk over ruggetjes, trek het lekkere warme dekbed van hun lijf af. Blijkbaar slapen ze diep, want ze slapen gewoon verder! Heel even twijfel ik aan mijn plannetje om ze wakker te maken. Ik voel me bijna een vreemde insluiper: zo op dit niet-kindvriendelijke tijdstip op hun kamer. Zal ik weer naar beneden gaan en ze laten slapen? Ik aarzel. Nee, ik heb beloofd dat ze vuurwerk mogen kijken en ze vinden het vast geweldig, bedenk ik. En dus schud en trek ik nog wat harder aan diverse ledematen. Langzaam maar zeker komt er wat beweging onderin en bovenop het stapelbed!

Jurre en Roos klimmen slaapdronken uit bed. Ze tollen op hun benen. Het is totaal onverantwoord om ze in deze toestand zelf de trap af te laten lopen. Eén voor één draag ik ze naar beneden en zet ze naast Jan (en Boemel) op de bank. Pas na een paar slokjes limonade -suiker doet wonderen- komen er weer wat praatjes uit hun mond. 

Rond 24:00 uur trekken we schoenen en jassen aan en sluipen we als muisjes (Stijn moet natuurlijk niet wakker worden) naar zolder. Jan doet de schuifpui open en wij stappen het dakterras op... zonder Jurre en Roos. Ze willen niet! De grote schuifdeur staat open: Jan en ik staan buiten, Roos en Jur staan binnen. Ze weigeren om ook maar één voet op het dakterras te zetten.

'Ik vind het niet leuk', zegt Roos. 'Hard. Zo kan ik niet slapen'.

'Die harde knallen vind ik ook niet leuk', antwoord ik. 'Maar die mooie kleuren van de vuurpijlen en sterretjes, die vind ik wel mooi hoor. Zie je die roze en gele?', probeer ik Jurre en Roos te overtuigen. Het helpt niet veel want ik ben amper uitgepraat als Jurre, die wat zorgelijk kijkt, vraagt: 'Kan het ook op mijn hoofd komen?'

Bij een paar gillende keukenmeiden, die achter elkaar worden aangestoken, roept Jurre: 'Ohhhh kijk, ze maken ruzie!'. En dan vervolgt hij met: 'Ik wil weer naar beneden; televisie kijken'. 

Nou ja zeg, wat zijn dit voor kinderen? Is er één keer per jaar vuurwerk, vinden ze er niets aan! Sterker nog... ze willen liever iets doen dat ze het hele jaar al kunnen doen, namelijk 'televisiekijken'. Om 00:10 uur zitten we weer beneden in de woonkamer en rond 1:00 uur ligt iedereen weer in bed. Helaas duurt de nacht niet meer zo heel lang - slechts 5 uurtjes- want om 6:00 uur gaat Stijn z'n natuurlijke wekkertje af. 

Ik geloof dat Jan gelijk had. Ik had beter nóg een jaartje kunnen wachten met 'wakker maken om vuurwerk te kijken'. 

 

NIEUWJAARSDAG

Jurre, Stijn, oma Wilma en ik gaan een frisse nieuwjaarsneus halen in het bos. Roos heeft geen zin om naar buiten te gaan. Ze wil liever spelen met de (dertig jaar oude) barbies; de jurkjes, broeken en truitjes heeft mijn oma nog speciaal voor deze poppen gebreid. Roos blijft bij Jan en opa Harry.

In het bos gaat Jur helemaal uit zijn dak. Hij gaat op boomstronken staan, klimt over boomstammen, rent door de bladeren, stamt in modderplassen, zoekt dennenappels, eikels en natuurlijk lange stokken. Dan rent hij met een stok in zijn hand oma achterna; om oma met z'n nieuw gevonden aanwinst in haar billen te prikken!!! Jurre schatert het uit. Hij voelt zich een held. Hij rent en rent. Zijn laarzen gaan harder dan zijn voeten kunnen bijhouden. Hij struikelt over zijn eigen benen en valt... in de enige hondendrol -en niet zo'n kleintje ook!- die op het bospad te vinden is!!! 

Echt iets voor Jurre! Gelukkig ligt er bij opa en oma thuis reservekleding.

(Even voor het bewijs, zie foto hieronder rechts: poep op zijn rechter binnenbeen. Ieuwwwwwwwww!) 

 

PS: door het vele geknutsel van de afgelopen dagen heeft Roos al goed door hoe je een 'muizentrappetje' maakt van twee lange stroken papier. Knap he?

2 januari, dinsdag

GIRAFFENBOOT

In twee boten staan 22 giraffen klaar om met Stijn mee te gaan naar het kinderdagverblijf. In de girafjes van de eerste boot zit een doosje yoghurtrozijnen (zie foto hieronder). Voor de allerkleinste kinderen -want het is een groep met kinderen tussen 0 en 2 jaar- hebben we een tweede boot gemaakt

Vandaag mag Stijn trakteren op het kinderdagverblijf, want hij wordt aanstaande vrijdag TWEE jaar!!! Ook neemt hij voor alle kinderen uit zijn groep een cadeautje mee: een houten puzzel.

 

 

Stijn mag op tafel staan en zo te zien geniet hij enorm van alle aandacht die hij krijgt! Na het zingen, mag hij kusjes en felicitaties in ontvangst nemen. Addi en Pien bijten 't spits af. Gekust worden door twee dames; wat een verwennerij!

 

 

 

3 januari, woensdag 

SPRING DAN KLEINE KANGOEROE

Jan heeft deze week vrij en ik heb vijf kaartjes gereserveerd voor de voorstelling 'Spring dan kleine Kangoeroe, Spring!'. Het is een voorstelling voor peuters en kleuters, geïnspireerd op het Prentenboek van het Jaar, Kleine Kangoeroe, van Guido van Genechten. 

Het verhaal gaat over een man Janus. Hij woont in een woonwagentje bij het circus. Hij treedt op met een kangoeroe die allerlei mooie kunsten vertoont. Op een dag voelt Janus iets aan de buidel van kangoeroe. Wat is dat? Er beweegt iets!! Het kijkt stiekem over de rand… 

Grote kangoeroe heeft een Kleine kangoeroe in haar buidel! Kleine kangoeroe groeit en groeit, maar hij durft niet uit de buidel. Met behulp van Mama Kangoeroe, andere dieren en natuurlijk de kinderen uit het publiek weet Janus het vertrouwen van kleine kangoeroe te winnen. 

Het is leuke interactieve voorstelling. Janus speelt tussendoor liedjes op zijn accordeon. Roos kan niet stil blijven zitten, staat van de bank op, loopt naar voren en danst. Prachtig hè! (zie foto linksboven)

 

5 januari, vrijdag

BURGEMEESTER

Vandaag gaan Jurre en Roos wennen bij Buitenschoolse Opvang (BSO) UK 'De Club'. Vanaf 16 januari gaan Roos en Jur iedere dinsdagmiddag naar deze BSO. 

Jurre voelt er weinig voor: 'Ik wil niet naar de BSO', protesteert hij. Wanneer hij merkt dat hij toch echt mee zal moeten, gooit hij het over een andere boeg. 

'Mama ik ben moe, ik wil naar bed!', zeurt hij (terwijl hij net is opgestaan!). Hij gaat op de bank liggen en knijpt zijn oogleden dicht. Af en toe gluurt hij tussen zijn wimpers door om te kijken of ik kijk. Wanneer hij ziet dat ik kijk, knijpt hij z'n ogen snel weer dicht. 

Oh oh Jur, je bent een SmoesjesKampioen. 

Uiteindelijk valt het allemaal best mee. Terwijl ik een kennismakingsgesprek voer met meester Patrick, spelen Jurre en Roos tussen de andere kinderen. Bij het weggaan, krijgt meester Patrick van Roos én Jurre een handje.

Als we naar de auto lopen zegt Jurre heel trots: 'Mamma, ik heb de juf een handje gegeven!' 

Hi hi, Jurre noemt meester Patrick een juf! Hoewel het ook niet zo heel vreemd is. De afgelopen vier jaar (lees: zijn hele leven) heeft hij juffen gehad. En dus leg ik hem uit dat een juf altijd een mevrouw is. Wanneer het een meneer is, dan noem je het een meester. Daarna loof en prijs ik hem: 'Maar je hebt gelijk Jur, je hebt de meester een handje gegeven en dat is heel goed van jou!' .

Dat mijn uitleg niet duidelijk genoeg is, blijkt later in de auto.  

'Mamma', zegt Jurre, 'Ik heb DE BURGEMEESTER een handje gegeven!'.

Nu proest ik het uit. 'De burgemeester?', hik ik achter het stuur. 'Ja,' knikt Jurre serieus, 'Ik heb de burgemeester een hand gegeven.'

Oeps denk ik. Ik geloof dat Jurre iets te vaak die afschuwelijke Samson & Gert voorbij heeft zien komen op tv. Daarin speelt 'de burgemeester' één van de hoofdrollen. 

Voor vandaag probeer ik het nog één keer. 'Jur, M-E-E-S-T-E-R Patrick! Je hebt meester Patrick een hand gegeven'. 

Dat wordt thuis oefenen! Géén juf Patrick. Geen burgemeester. Maar gewoon: meester Patrick. Zou het lukken. Ja toch? Nog 11 dagen..... 

 

6 januari, zaterdag   HILVERSUM

Terwijl Roos en Jurre bouwen, mag Stijn - achterop de fiets - met oma Wilma mee: lekkere gebakjes uitzoeken!!!

 

12 januari, vrijdag    

PRAATBUS

De eerste school(wen)week van Roos zit erop!! Roos vindt het gelukkig leuk en heeft het heel goed gedaan. Vandaag, op haar tweede ochtend, wilde ze al meedoen met een knip- en plakwerkje dat door de juf werd aangeboden! 

Roos is vooral trots op haar schoolrugzak waarin haar broodtrommel, fruithap, drinken (en reservekleding) zit. Maandagochtend, tijdens haar eerste schoolochtend, mocht Roos een kieskaartje uitzoeken voor het arbeid naar keuzebord. Roos heeft 'de paddestoel' gekozen. Deze paddestoel zit nu ook op haar map, aan haar gymtas en op de kapstok. 

Twaalf kinderen én twee juffen maken dat er een intensiever programma wordt afgedraaid vergeleken met een gemiddelde kleutergroep met 24 kinderen en één juf. Er is dus wel degelijk een groot verschil in het onderwijsaanbod!!! 

Daarom neemt het uitbreiden (het aantal ochtenden dat Roos naar school gaat) en het opbouwen van de dagen (ook de middagen erbij) bij De Praatbus meer tijd in beslag dan gebruikelijk is voor een onderbouwgroep.

In het klaslokaal is veel visuele ondersteuning te zien. In De Praatbus wordt dagelijks gebruik gemaakt van picto's, foto's en plaatjes ter ondersteuning van denkstappen en als middel om te communiceren.

Het onderwijsaanbod van De Praatbus is volledig toegesneden op spraak- en taalstoornissen:

  • Alle kinderen uit De Praatbus gaan tweemaal per week naar logopedie (1x individueel, 1x in een klein groepje).
  • Daarnaast krijgt Roos twee keer per week mondmotoriek: tong- en lipoefeningen om de mond beweeglijker te maken. 
  • Er is twee keer per week een taalkring. 
  • Ook leert Roos Nederlands ondersteunende gebaren. Dit geldt voor alle kinderen uit De Praatbus. Deze gebaren zorgen ervoor dat ze zich beter kan uiten.
  • De kinderen die moeite hebben met articuleren, krijgen klankgebaren aangeboden. Deze klankgebaren zijn een hulpmiddel bij de uitspraak en het onthouden van klanken.
  • Twee keer in de week krijgt Roos auditieve training en luisterspel, waardoor het kritisch luisteren getraind wordt. Dit luisterspel wordt in een klein groepje gegeven.
  • Een keer per week is de logopediste in de klas aanwezig bij het spelen zodat de taalontwikkeling tijdens/in het spel gestimuleerd wordt. 
  • Een keer in de week krijgt Roos gym van een MRT-leerkracht (motorisch remedial teacher). 
  • Andere activiteiten die wekelijks aan de orde komen zijn sociaal emotionele ontwikkeling en kanjertraining.
De naam 'intensief onderwijs' komt dus niet uit de lucht vallen. Roos heeft een vol programma!

 

13 januari, zaterdag  

JEUGDLAND

Op Jeugdland spelen Jurre, Roos en Stijn in de hutten die andere kinderen hebben gebouwd. Over een paar jaar - als Jurre en Roos zeven jaar zijn - willen ze ook een eigen hut bouwen!

 

In het bos genieten we van de zon! Wat een heerlijk zacht weer voor half januari.

 
18 januari, donderdag 

 

19 januari, vrijdag  

STORMSCHADE

Ons lantaarntje is niet meer! Door de storm is onze tuinlantaarn omgewaaid. Hij ligt nu horizontaal over de buxusjes in het gras. Niet zo erg want hij hing al wat scheef en daarom waren we toch van plan om 'm te verwijderen. En nu heeft Moeder Natuur ons een handje geholpen.

Het is 11:30 uur. Ik zit met Jurre en Stijn in de auto om Roos op te halen van een halve school wendag. Op de terugweg naar huis brengt Jurre verslag uit over de stormschade in onze achtertuin. Hij vertelt aan Roos dat de lantaarn door de harde wind omver is gewaaid.

'Oh', reageert Roos laconiek. 'Is niet zo erg. Kan gebeuren'.

'NEE ROOS', schreeuwt Jurre verhit. 'Dat is wél erg. Het is een RAMP.'

Ik probeer, achter het stuur, mijn lach te bedwingen. De overeenkomsten (van 'tweeling Jurre en Roos') zijn, naast wat uiterlijke kenmerken zoals blauwe ogen en peper-en-zout-kleur haar, ver te zoeken. Hééééél ver. 

Hun karakters verschillen als dag en nacht van elkaar. En dat zorgt vaak voor grappige gesprekken en/of meningsverschilletjes...

PRAATBUS (vervolg) 

Deze drie bladzijden zijn door de twee juffen op maandagmiddag, toen Roos uit school kwam, in haar map gestopt. Roos mag volgende week vier ochtenden naar school! Ik ben erg blij met de uitgebreide informatie van de juffen. Het geeft, samen met het heen-en-weer schrift, veel houvast voor het aangaan van een gesprek over de 'wat er die dag gebeurt is' en helpt bij het begrijpen van datgene wat Roos over school vertelt.  

 

 

20 januari, zaterdag  

SAMEN MET OPA HARRY EEN BOEKJE LEZEN, KNUS HE?

 

  

 

21 januari, zondag  

SCHIPHOL

 

 

26 januari, vrijdag  

WEEKEND!!!

Roos heeft alweer een schoolweek, met vier halve dagen, achter de rug. Ze vindt het erg leuk en wil op school alleen maar werken!! In de Praatbus wordt momenteel gewerkt aan het thema familie. Plakken, knippen, schilderen, het maakt niet uit. Als er een werkje te doen is, staat Roos paraat. 

De lange inloop van Roos heeft een prettige bijkomstigheid. Langzaam... hééééél langzaam treedt Jurre het fenomeen school iets meer ontspannen tegemoet. In het begin kostte het, als hij wist dat ik Roos ging ophalen, zelfs moeite om hem de auto in te krijgen. Vervolgens bleef hij bij de klas angstvallig in de deuropening staan. Een aantal dagen later liep hij zowaar naar binnen, maar... weigerde hij pertinent om zijn warme jas uit te doen. Stel je voor dat hij op school zou moeten blijven!!!

Hoe vaker Jurre met Roos mee gaat (halen of brengen), hoe meer hij ontdooit. Bij het naar school gaan, ben ik al om iets vóór half negen in de klas, terwijl de juffen om 8:45 uur komen (De Praatbus start pas om 9:00 uur). Zo kunnen Stijn en Jurre een half uurtje in de klas spelen.

Stijn heeft geen schoolvrees. Integendeel, ik moet hem echt goed in de gaten houden. Donderdagmiddag -toen ik even met de juf sprak over hoe de ochtend gegaan was- ben ik Stijn zelfs KWIJT geraakt. Na een paar (uiterst lange) minuten vond ik hem terug. Hij bleek de lange gang te zijn door gewandeld. Langs meer dan tien lokalen. En zo vond ik hem terug aan de andere kant van de school waar hij nog steeds heel relaxed (ik was dat ondertussen niet meer!!!) de boel aan het verkennen was...

 
27 januari, zaterdag   

NOODGEVAL

's Middags lopen we langs het water. In de verte toetert een auto. Jurre is van mening dat ik ook eens wat vaker moet toeteren als ik in onze auto rijd. 

'Nee, je mag niet zomaar toeteren', antwoord ik tegen Jurre. 'Waarom mag je niet toeteren?', vraagt Jurre, die er niets van begrijpt. Met 'Dat mag niet van de politie. Je mag alleen toeteren bij een noodgeval', probeer ik uit te leggen dat het niet toegestaan is om voor de lol te claxonneren. 

'Een noodgeval? Een noogeval?', papegaait Jurre. En hij vervolgt: 'Ik lust ook graag noten. Noten groeien aan bomen.'

 
28 januari, zondag   

HATSJOE!

Ik heb vijf kaartjes geregeld voor theatervoorstelling 'Hatsjoe'. Helaas is hun decor te groot voor het podium van het amfitheater en dus zitten we knus op elkaar gepropt op houten bankjes in een gewone speelzaal. Pien is er ook met haar pappa en mama. 

De voorstelling speelt zich af in een wit berglandschap waar Jukka woont in haar huisje van sneeuw. Dan komt er een ander huisje aangelopen. Het is een klein scheef hutje met twee voetjes. De voeten van Jut. Jukka en Jut stellen zich aan elkaar voor. 

Scènes met veel muziek, dans en poppenspel laten zien dat er dingen beginnen te veranderen in het leven van Jukka en Jut. In hun witte wereld verschijnen voorwerpen van kleur. Het begint met een rode vis in plaats van de gewone witte. 

'Hatsjoe!' is een lichtvoetige, warme voorstelling met als thema het ontdekken van vriendschap en kleur.

De vormgeving is herkenbaar voor jonge kinderen en het verhaal sluit aan bij hun belevingswereld. Roos, Stijn en Jurre vinden het erg leuk. Vooral Jurre. Bij de slapsticks van Jut en Jukka stikt hij zowat in z'n eigen lachen. Tjonge, alleen Jurre z'n gelach vandaag was al een voorstelling op zich. Wat een humor...