'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn   augustus 2009 

Op de heenweg, tussenstop (foto hiernaast).

 

ZUID FRANKRIJK

In Zuid Frankrijk is alles anders leuker. Daar sta je 's morgens op. Tot zover geen verschil ;-) Maar dan. Je doet de deur open van je mobiele huis (ordinaire megasleurhut voor 7 personen met eigen douche, airco etc), gaat op de veranda zitten om rustig wakker te worden. En ondertussen laat je de kinderen brood halen (zie foto hieronder). Echt ideaal!

Het is een kwestie van je talen spreken. Kuch, heb ik ze geleerd.

'Deuj baket, sink krossantjes,’ zegt Roos terwijl ze vijf vingers omhoog steekt en met de andere hand naar de croissantjes wijst.

'Merci' zegt ze dan.

'Bonzjoewr' zegt Jurre.

'Ooievaajr' zegt Stijn.

'Wie' zegt Roos.

'Non' zegt Jurre.

En ondertussen dek ik de tafel zodat we op ons dooie gemakje kunnen ontbijten.

Het zwembad op de camping gaat om 10 uur open. Dat zijn nog eens tijden. Ik hou van Frankrijk (maar eigenlijk hou ik wel van alle landen, zeker wanneer 't desbetreffende land een klimaat heeft dat 'buitenleven' erg aangenaam maakt).

En ik hou van het roze (of lichtgroene) Franse wc-papier, ik heb er altijd een zwak voor gehad. Als ik de kans zou krijgen...  dan zou ik een paar rollen mee naar Nederland nemen. Gezellig kleurtje toch. Roos is het helemaal met mij eens. 

Het zwembad is ongeveer 100 meter lopen. Daar aangekomen plof ik neer op een ligbed. In de zon. Met een boek.

Roos, Jurre en Stijn springen in het water om er de eerste twee uur niet meer uit te komen. Of ze gaan lekker van de glijbanen. En nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken. En van de kant afspringen.

Roos als ongeleid projectiel.

Jurre met beleid.

Stijn als bommetje.

Er waren voornamelijk Fransen, Denen, Belgen en Nederlanders op de camping. En de Nederlanders die er zaten werden de beste vrienden en vriendinnen van onze kinderen. Er werd volop gedate.

 

Maar elke keer minidisco en in de avonduren een leuk plaatsje bezoeken of gewoon lekker langs het strand lopen, breekt je op als je 4 of 6 jaar bent. Zeker als je pas rond 23:00 uur in je bed ligt. En dus houden de Wintertjes af en toe siësta.

Maar jeeminee, wat is het heerlijk. Zulke activiteiten met een laaghangende zon. Ik mis het nog elke avond…

Oh, en die siësta, die kwam beregoed van pas. Want ondertussen was Suus helemaal verslingerd geraakt aan 'De Millenium-trilogie', de boeken van Stieg Larsson.

Man, man wat baal ik is dat ik nu op bladzijde 608 ben van deel 3 en en dat ik dus bijna klaar ben met deze prachtige boeken.

Deel 1, had ik gekregen van Sinterklaas, lag al maanden op mijn nachtkastje te wachten. En mijn moeder had deel 2 en 3 al in haar bezit, uitgelezen en aan mij gegeven. Dus ik kon niet anders dan de boeken meenemen naar Frankrijk. Ruim een half jaar na Sinterklaas ben ik eindelijk begonnen. Dát had ik veel eerder moeten doen! Prachtige boeken!!!

De trilogie staat wel garant voor een maandje slaaptekort, maar dat had ik er graag voor over.

 

 

 

 

minidisco

 

 

 

 

FRUIT

PLUKKEN

‘Is deze lekker mama?’, vraagt Stijn terwijl hij erbij kijkt alsof hij een drol heeft geplukt….

Fruit komt toch bij de Albert Heijn vandaan? Stijn snapt er niets van. Hij kan maar niet geloven dat abrikozen en nectarines zo maar aan de boom groeien…

 

 

    

  

 

 

Foto hiernaast, van links naar rechts;

Stijn, Roos, Maarten, Anouk en Jurre.

 

 

 

 

 

 

LEKKER TOERISTISCH...

Door het plaatsje Le Racou rijdt een vreselijk toeristentreintje naar Argeles sur Mer en weer terug. Zo'n open ding op wielen dat in een uur heen en weer rijdt en waarvoor je je blauw betaald.

Al een week lang zeuren Jurre, Roos en Stijn de oren van mijn kop. 'Mama, mogen wij ook in de trein'. Op een avond, ben ik het gezeur zat. Jan fietst een paar uur op z'n mountainbike en dus stap ik met Jurre, Roos en Stijn in het treintje.

'Ik geloof dat ik droom’, gilt Jurre als de trein nog maar net vertrokken is. ‘Maar weet je mama’

ratelt hij uitgelaten verder. ‘Dan doe ik gewoon zo (en Jurre knijpt zijn ogen dicht) en zo (ogen weer open) en dan zie ik nog steeds hetzelfde. Dus dan is het echt zo. Het is geen droom!’.

We zijn nog niet uitgestapt of er klinkt: ‘Mama, gaan we nog een keer met de trein’.

Ik had het kunnen weten. Het was wel erg naïef om te denken dat ik door één keer te treinen van het gezeur af zou zijn ;-)

 

 

Op weg naar Perpignan rijden we langs een potterie. Voor oma Wilma nemen we twee mooie potten mee.

 

SEKSUELE VOORLICHTING

In de vakantie belanden we opeens bij het hoofdstuk seksuele voorlichting. Jurre en ik.

En ja, natuurlijk. Ik had het kunnen weten, ik had me kunnen voorbereiden, maar ik heb gewoon gedaan alsof de grootste kleine man altijd drie jaar zou blijven.

Nee dus -hij is ineens zes-en-een-half, waar blijft de tijd?- en stelt mij allerlei vragen over zijn anatomisch gestel. Die kan ik over het algemeen prima beantwoorden, maar sommige vragen zijn wat explicieter. Jurre legt mij uit hoe hij denkt dat een baby geboren wordt. Uit zijn uitleg blijkt dat hij gelooft dat mama's hun kindjes alleen maken en dat een baby door de navel uit de buik van de moeder naar buiten komt.

Uhhh???? Een mooie theorie natuurlijk, maar niet echt natuurgetrouw! 'Eerst nog een jaar of twintig groeien, dan leg ik het wel uit!' wil ik eigenlijk heel hard roepen.

Maar nee, ik weet dat ik hier niet onderuit kan komen. Ik zal moeten uitleggen dat mama in haar eentje toch echt geen baby kan maken. Een papa is ook nodig! En dat een baby inderdaad in de buik van de moeder groeit, maar dat ie er niet via de navel uitkomt.

Maar ja, hoe wordt een baby dan wél gemaakt! Dat probeer ik, zo goed en kwaad als ik kan, uit te leggen. Best lastig. Want hoe benoem je de dingen voor een zes-en-een-half jarige? 'Vrijen' klinkt oubollig en 'neuken' is een veel te plat woord voor een kind van zes. En bovendien een lelijk klinkend woord. Dat vind ik tenminste.
Dus omschrijf ik het als 'samen zijn' en 'knuffelen' en Jurre lijkt (in ieder geval voor het moment) tevreden. Al vindt ie het aan het eind van het verhaal wel heel wat dat 'de piemel helemaal bij de mama naar binnen moet.' En ik vind het op mijn beurt weer heel wat dat hij dat soort zinnen uitkraamt. Want dat doet hij, hij recapituleert alles.

Tot slot vat hij de bevalling in zijn eigen woorden samen: 'En als de baby groot genoeg is dan komt hij uit mama haar plasgat'.

Hi hi.... ach ja, zo ongeveer kun je het ook omschrijven. Ik laat het maar zo. Deze door hem bedachte plasgatversie ligt in elk geval, wat richting betreft, al iets dichter bij de waarheid dan de navelversie ;-)

Voor vandaag vind ik het wel even genoeg en god o god, wat ben ik blij als het daarna gewoon weer over Pokemonkaarten gaat en over de zwarte (de snelste!) glijbaan van het zwembad.

Pffffffffff.... dat opgroeien gaat me af en toe veel te snel.

 

 

De haven van Port Vendres

 

Lopend door allerlei straatjes komen we bij een kerkhof.  Grafstenen, foto's, beelden en bloemen. Dat maakt veel indruk op met name Roos en Jurre. Het zorgt ervoor dat Jan en ik bedolven worden onder een grote hoeveelheid vragen.........

 

 

 

SCHILDPADDENVALLEI

Net buiten het plaatsje Sorèdé ligt La Vallée des Tortues, de schildpaddenvallei. Daar leven diverse soorten maar vooral de  reuzenschildpadden zijn, alleen al door hun grootte, erg indrukwekkend.

Zich voortplanten is pas mogelijk als ze ongeveer veertig jaar zijn!! Vanaf veertig (goh, lijkt me ideaal. Was ik maar zo´n schildpad, dan was ik nog een jongkie) dan zijn ze volwassen!

Dat wij daadwerkelijk een stel ZIEN paren is best heel bijzonder. En indrukwekkend.... al was het alleen maar door het gigantisch gebrul van het mannetjesschildpad.

Ik leg uit dat er geen babyschildpadden in de buik van de moeder groeien, maar dat zij eieren legt. In een door haarzelf gegraven kuil.

En dat ze zelf niet bij het nest blijft om de eieren uit te broeden, maar dat de zon dat doet (wel bijna zes maanden lang!).

Vanaf het moment dat de kleine schildpadden uit het ei komen kruipen, moeten ze direct voor zichzelf zorgen.  

Dat het altijd nog maar afwachten is of de uitgekomen schildpadden erin slagen om ooit het daglicht te zien, vertel ik er maar niet bij.

Soms stikken ze onder de grond als die te hard is om zichzelf eruit te kunnen graven.

Vooral Jurre vindt het parende paar machtig interessant – misschien omdat we net het hoofdstuk seksuele voorlichting hebben gehad?

Hij wil van alles weten. Zodra het mannetjesschildpad van het vrouwtje afklimt, vraagt hij of het vrouwtje nu ook de eieren gaat leggen. Nee dus, zo snel gaat dat niet.

En het mensenverhaal en schildpaddenverhaal is niet gelijk en dat roept ook vragen bij Jurre op. Hoe kan het nou dat ik geen eieren kan leggen en een schildpadmama wel?

          

        

GORGES DE LA FOU

We maken een leuke en spannende tocht door de smalste kloof ter wereld: Gorges de la Fou. Het ligt een paar kilometer van het plaatsje Arles-sur-Tech. Met een verplichte helm op maken we een avontuurlijke wandeling over metalen loopbruggen die enkele meters boven de bergstroom hangen. Terwijl je loopt en klimt, raast onder je voeten, met luid kabaal de bergstroom. Vangnetten zorgen voor extra bescherming tegen een val in de stroom of vallend gesteente. Een aantal plekken in de kloof is minder dan een meter breed en maar liefst 200 meter hoog. Het is fascinerend hoe de natuur gevallen stenen omvormt tot één geheel van de
kloof. Het water slijt wonderbaarlijke figuren uit en zo nu en dan krijgen we een koude douche. Best prettig bij een buiten temperatuur van >30 oC.
De route door de kloof is ruim 3 kilometer en er is maar één manier om erin en eruit te gaan. Sommige naar beneden gevallen rotsblokken zijn voor altijd vast komen te zitten tussen de rotswanden van kalkmarmer.

Best leuk zo'n tocht, maar wij zijn blij dat ie slechts drie kilometer kort is. Wij lopen 'm namelijk op het heetst van de dag. Getver wat krijg je een zweethaar van het dragen van een plastic helm met 33 oC.

 

 

 

Franse straattheateract in Collioure.

    

Roos, Anouk, Stijn, Maarten en Jurre kijken een dvdtje...

 

C

O

L

L

I

O

U

R

E

 

 

 

TERUGREIS

Enne... de terugreis. Dat was me het ritje wel!

We zijn er helemaal klaar voor. De auto én de dakkoffer zitten helemaal volgepakt. We vertrekken met het ontbijt net achter onze kiezen en hebben het plan om pas over twee uur weer even te stoppen. 

Dat was het plan ja, maar het loopt natuurlijk anders.

Wanneer je kinderen hebt, dan lopen dingen namelijk altijd even anders.

En als je drie kinderen hebt, lopen dingen drie keer zo vaak even anders.

 

Het is half tien 's ochtends. We rijden op de snelweg, zijn amper 30 minuten onderweg, als ik achter mij het geluid hoor van een raar hoestje. Zo'n hoestje waarvan je onbewust denkt: 'Hé dat is een raar hoestje'. Zo'n hoestje waarbij je als een speer in actie komt, een afvalbakje tevoorschijn trekt en daarmee precies op tijd de kots van je kind weet op te vangen. Alleen moeders kunnen dit. En het is héél, héél knap.

(Helaas is Jurre niet zo handig in het 'in een bakje spugen' en dus lag de helft alsnog door de auto).

'Ik voel me niet zo lekker', piept Jurre terwijl Jan bij de eerstvolgende afrit de snelweg verlaat.

Ik kijk achter mij en zie hoe Roos het overgeven van haar broer gadeslaat. Ze wordt witter dan wit. Lijkbleek zelfs – en dat is best knap na zoveel weken zon.

'Roos niet naar Jurre kijken! Kijk maar naar buiten', gil ik nog vanaf de voorstoel naar de achterbank. Maar het is al te laat. Je bent tweeling of je bent het niet…

Tjee, het lijkt wel een horrorfilm. Als een stroom lava loopt het ontbijt over haar kin, kleding, autostoel en weet ik veel waar. En dit keer lukt het mij niet om het (grotendeels) op te vangen want Roos zit te ver weg.

 

Inmiddels heeft Jan de auto aan de kant gezet.

Wat te doen? Schoonmaken, omkleden kind 1, schoonmaken, omkleden kind 2.

Uit angst voor nog meer kotstaferelen zijn we erg zuinig met het geven van eten en drinken. Om 14:00 uur krijgen Jurre, Roos en Stijn een stuk stokbrood en een glas limonade. Dan rijden we verder.

We rijden alweer een half uur als het steeds stiller wordt op de achterste achterbank. Daar zit Stijn.

Ik hoor hetzelfde verontrustende hoestje.

Stijn kotst.

En juist… ook daar kan ik niet bij vanaf de bijrijderstoel.

Drie maal is scheepsrecht. Jurre zal waarschijnlijk wagenziek geweest zijn vanmorgen en Roos geeft zo makkelijk over dat wij er niet eens van opkijken

áls het gebeurt. Maar Stijn heeft in zijn hele leven nog nooit de auto onder gekotst. En dit was onze eigen schuld. Hoogstwaarschijnlijk een geval van bevangen door de hitte (33oC) in combinatie met te weinig eten en drinken.

Uit angst voor nog meer kotseritus, kregen wij kotseritus. Eigen schuld! Schoonmaken, omkleden kind 3....

Leermoment.

 

 

 

Z

W

E

M

M

E

N

 

 

4 augustus, dinsdag 

WEEGSCHAAL

Weer in het land. Tijd om het hardlopen weer op te pakken. Op het meest gunstige moment van de dag, net na het hardlopen, ga ik op de weegschaal staan. Van te voren schat ik altijd zo’n beetje in wat de stand zal zijn en meestal klopt dat wel aardig.

Nu… zit ik er DRIE KILO naast!!

Aan de verkeerde kant.

En dat op het meest gunstige tijdstip van de dag.

Ik kan het niet geloven en stap nogmaals af én op én af én op dat stomme ding. Helpt niets. Nog steeds drie kilo.

Dan komt Jan er aan.

‘Ga jij eens op de weegschaal staan!’, beveel ik.

Oh, die is kapot’, zegt hij.

Hoezo is hij kapot?’, vraag ik.

Nou’, antwoordt Jan ‘Hij geeft te veel aan. Zoveel kan ik nooit wegen’.

....................

Vive la France!!!

 

 

 

 

 

5 augustus, woensdag 

 

 

 

 

 

7 augustus, vrijdag 

LAATSTE VAKANTIE WEEK...

 

 

         

22 augustus, zaterdag 

BLOEMENDAAL

 

 

Roos en Stijn relaxen in het warme water... (foto hieronder)

Eindeloos tunnels naar elkaar graven... (foto hieronder)