'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn   april 2009 

1 april, woensdag

KIKKER IN JE BIL...

Mama, er zit een beest in je haar. 1 april’. En dan dat "1 april" zo snel achter de grap dat ik niet eens tijd heb om te horen wat er nou precies gezegd wordt.

"Grapjesdag", zoals Jurre 1 april noemt, is een groot succes. Nog een geluk dat het op woensdag valt en dat Jurre en Roos in ieder geval een halve dag op school zitten. Ook de juf blijft niets bespaard. ‘Mijn moeder heeft al mijn Pokemonkaarten verscheurd… 1 april’, grapt Jurre tegen juf Willeke. En even later 'Onze kat is dood... 1 april'.

's Middags gaat de grappenmakerij gewoon door. De hé-le dag.... de hé-le avond. Zelfs vanuit bed word ik door Jurre geroepen. 'Mamma, ik heb Roos geschopt....', biecht hij op terwijl hij er zeer ernstig bij kijkt. Bijna trap ik er in.

BIJNA.

Maar dan roept hij keihard '1 april'. En dat gaat dan weer gepaard met een boel gegiechel van Jurre en Roos.

Ik loop weer naar beneden. He, he,1 april zit erop. 1-april-grappen-van-kleuters zijn echt erg!!!

 

1 april, woensdag

TENNISLES

Stijn in actie op de tennisbaan

 

 

 

Foto hiernaast: startnummer Lenteloop en drie medailles van eerdere Hilversum City Run's.

LONGONTSTEKING II

En nee, dit is geen 1 april grap.

Eind februari blijk ik (al een tijdje) met een fikse longontsteking rond te lopen. Er volgt een antibioticakuur en 11 maart ga ik weer aan het werk. Dat gaat prima, ik voel mij goed, begin weer met hardlopen en zie de lenteloop (op zondag 22 maart) weer helemaal zitten.

Het wordt zaterdag 21 maart. De lente begint!!! Dat zou toch tot een boel vrolijkheid moeten stemmen... maar ik voel me weer beroerd, benauwd en moe. Gaat wel over! Even een nachtje goed slapen, denk ik. En dus haal ik  's ochtends mijn startnummer voor de Lenteloop op (nummer 44, zie foto) in de hoop de volgende ochtend gewoon mee te kunnen doen.

Maar op zondagmorgen ben ik nóg benauwder en moet ik de Lenteloop aan mij voorbij laten gaan. Maandag op school, bel ik even met de huisarts. Nog diezelfde middag kan ik terecht. ‘Longen zijn schoon’, roept hij met de stethoscoop in zijn oren. ‘Maar ik zie dat je benauwd bent, dus toch maar even een foto laten maken’.

Dus hup naar het ziekenhuis voor een thorax. En ja hoor. Longontsteking nummer TWEE!! Of misschien eigenlijk nog nummer 1, want hij zit precies op dezelfde plaats in dezelfde long. En dus wéér een antibioticakuur.

Dat betekent dat ik niet alleen de Lenteloop op m’n buik heb kunnen schrijven, maar ook de Hilversum City Run. Die is pas op 19 april, maar door deze longontsteking-op-longontsteking is mijn conditie zo allerbelabberdst dat 't mij niet verstandig lijkt om ‘m te lopen.

Update 8 april: ik ontving vandaag mijn startnummer 7676 (rechterfoto)... die ligt nu bij het oudpapier. *snif*

 

3 april, vrijdag

Maatjeswerk... een jongen uit groep 6 helpt Jurre bij het versieren van zijn Palmpaasstok.

 

3 april, vrijdag

PALMPASEN

Vlak voordat de school uit gaat, lopen alle kinderen - al zingend - een rondje om de school. Stijn is doodmoe van alweer een enerverende schoolweek mét overblijven én BSO. In de auto zegt hij: 'Mam, mijn ogen doen het niet meer zo goed'.

'Doe ze dan maar even dicht, want ik denk dat je gewoon erg moe bent', antwoord ik.

En inderdaad. Ik ben de snelweg nog niet op of Stijn slaapt....

 

5 april, zondag

BLOEMENDAAL

Wij rijden op de zeeweg, richting Bloemendaal, en komen langs de Erebegraafplaats. ‘Oh kijk, ik zie een houten kruis’, gilt Jurre als hij een gedenkteken op een duin ziet staan. ‘Waar is dat van?’.

Ik probeer hem de Tweede Wereldoorlog een beetje uit te leggen.

Lang, lang geleden. 'Opa Harry was een baby!! Papa en ik waren nog lang niet geboren. En jullie dus ook nog niet.' zeg ik. Ik vertel over landen die ruzie maken en dat in de oorlog mensen en soldaten dood zijn geschoten. En dat na afloop van de oorlog sommige slachtoffers zijn herbegraven op de Erebegraafplaats.

Het is meer informatie dan zijn hersens kunnen bevatten. Vooral dat opa geboren is - TIJDENS DE OORLOG - maakt enorme indruk!

Het volgende half uurtje worden Jan en ik door Jurre onderworpen aan een kruisverhoor over 'de oorlog' en 'de soldaten'.

---------------

Foto rechts: Langs de zeeweg (Kennemerduinen) leven harige Schotse Hooglanders.

---------------

6 april, maandag

VRAGENVUURTJE

Jurre kan soms erg kletserig en vragerig zijn. En zeker 's ochtends, wanneer ik zelf nog niet helemaal wakker ben, is dat wel eens reuze irritant. Hij stelt namelijk écht heel veel vragen. Vragen met: ‘Waarom? Hoeveel? Wanneer?’.

In mijn ogen soms ook onzinnige vragen, maar Jurre is op zo'n moment niet te stoppen. ‘Waarom is jouw auto eigenlijk blauw? Waarom moet ik om half negen op school zijn? Waarom moet ik dat even voor je vasthouden, Waarom moet ik dat even voor je opruimen?’

Zucht. Om af en toe moe van te worden.

Vanmorgen, na minstens de tiende vraag van hem, antwoordde ik - in een poging zijn vragen(v)uurtje te stoppen: 'Jur please, ik ben nog niet helemaal wakker en ik word nu al moe van al die vragen.'

Maar het helpt niets.

Zoals wel vaker de afgelopen tijd, heeft Jurre ook nu het laatste woord en zegt: 'Ja, en je was al heel moe. Van je longontsteking.'

...........

 

Foto hiernaast:  Roos is BOOS !

 

 

 

7 april, dinsdag

AFZWEMGROEP

Nog net geen jaar zit Roos op zwemles en vandaag krijgen we bericht dat Roos niveau 3 heeft behaald! Ze mag nu naar de (laatste!!!) groep.

Hoera. Roos mag naar niveau 4, DE AFZWEMGROEP.

Knap he!

   

12 april, zondag

KRAAMVISITE SENNA

Vandaag leggen we een bijzonder bezoekje af. We gaan op kraambezoek bij Senna. Kraambezoekjes zijn altijd bijzondere bezoekjes, want het is en blijft een wonder zo'n kleine uk.

Pasgeboren baby'tjes zorgen bij mij altijd spontaan voor gillende eierstokken. Op dit moment wordt er in mijn omgeving ook alweer druk 'gezwangerd' en 'geworpen'. Heerlijk, daar krijg ik echt de kriebels van. Van het toeleven naar dat moment.

Niet perse van het verlangen naar die eerste maanden van niet door kunnen slapen 's nachts (een periode die bij Stijn zelfs 24 maanden heeft geduurd....), want eerlijk gezegd hakken die er goed in. Dan verschuilen mijn eierstokken zich plots angstvallig achter m’n baarmoeder ;-)

Al drie jaar lang spreek ik mijzelf - tijdens dergelijke kraambezoekjes - streng toe. Nee, ik mag niet meer, ik vind mezelf nu te oud en bovenal heb ik écht geen zin meer in nog een keer maandenlang ziek, zwak, misselijk en kreupel van de bekkenpijn. Want hoewel sommige vrouwen zich geweldig voelen tijdens een zwangerschap, heb ik persoonlijk tegenovergestelde ervaringen.

  

En misschien nog wel van doorslaggevender belang: niet weer helemaal opnieuw beginnen.

Slapeloze nachten, overdagslaapjes, stinkende luiers en alle moeizaam teruggewonnen vrijheid weer kwijt. Een sterk tegenoffensief. Rationeel gezien dan he ;-)

Nog even en ik heb mezelf definitief overtuigd, maar volgens mij gaan die kriebels nooit meer over. Zeker niet op zo'n moment als vandaag als ik weer zo'n lieverdje gezien heb!

Lieve Senna, welkom op de wereld!

 
 

     

'Papa', zegt Stijn, 'ik ga met jou trouwen.'

Een paar uur later: 'Mama, weet je? Alle meisjes zijn verliefd op mij én pappa ook.'

 

15 april, woensdag

ZONNESTEEK ?

Zodra het lekker weer is, wordt er buiten gespeeld. Waarbij Jurre fungeert als 'LIVE verslaggever'. Hij kan werkelijk niets zonder daarvan bericht te doen. Zelfs een grote boodschap in het kleine kamertje wordt aangekondigd. Zo ook het buitenspelen.

'Ik ga even een fris neusje halen', zegt Jurre terwijl hij naar de gang sprint om de tuin in te gaan om buiten te spelen.

Veel spelletjes worden, na een natte koude winter, herontdekt. En in de tuin (en de schuur) gaat er een wereld voor ze open: stoepkrijten, elastieken, blokjes om fietsen, bloemen plukken, beestjes zoeken, knikkeren, soep koken (bloemen plukken en in water doen) en vooral voetballen, heel veel voetballen.

En "koppen" hoort ook bij voetbal. Maar dat is natuurlijk best lastig. Een kwestie van oefenen denken Roos en Stijn. Zo gezegd, zo gedaan.

Wanneer ik tuin in loop zie ik dat ze hun taak serieus nemen ;-) Ze doen het veilig! Koppen met fietshelm op!!!

Hoe dan ook. Het is geen gezicht en volgens mij is koppen met een dergelijk hoofddeksel onmogelijk... Dus of ze het ooit zullen leren?

Foto hierboven: Stijn 'kookt' soep van bloemen en water.

 

BIJ OPA EN OMA IN DE TUIN...

16 april, donderdag          

In de tuin in Hilversum klimmen Jurre, Roos en Stijn heel hoog in de hulst. Ze kiezen de boom met de meeste prikbladeren. Handig... 

Maar het wordt nog erger....

Gewapend met insectenpot (en loep) gaan ze op insectenjacht. Ja, ja, na een koude winter is buitenspelen helemaal hot.

En waar vind je véél kriebelbeestjes en lekkere wormen. Juist in één van de biobakken van opa Harry. Het ene na het andere beestje wordt met blote handen onderworpen aan nauwkeurig onderzoek.

En ik?

 Ik geniet mee.... (op afstand ;-))

 

18 april, zaterdag

GEZOCHT

Dat het moederschap meer inhoudt dan je kinderen fatsoenlijk te kleden, drie keer per dag van eten te voorzien, van en naar school brengen en 's avonds in bed te leggen, weet iedereen. Tegenwoordig word je doodgegooid met televisieprogramma’s over nanny’s die alles beter weten en jouw ongeleide projectielen en onhandelbare monsters heropvoeden en omtoveren tot voorbeeldige kindertjes.  

Nou zijn onze kinderen nog best handelbaar - hoewel "die laatste" ;-) - maar toch kan ik mij best schuldig voelen als ik (een deel van) zo’n programma kijk. Schiet zo’n nanny nou nooit eens uit haar slof? Als je moeder wordt, krijg je er geen gebruiksaanwijzing bij en ook een handleiding is ver te zoeken. Er bestaat ook geen school of opleiding om moeder te worden. Dus tot die tijd doe ik het maar gewoon op gevoel, probeer ik me koortsachtig te herinneren hoe het bij ons thuis vroeger ging en of ik het dan WEL of NIET zo wil...

Kijk, zo’n lief klein schattig baby’tje is het probleem niet (hoewel.... die nachten??). Die geef je een paar keer per dag een flesje, die slaapt het grootste deel van de dag en dat is het dan wel zo’n beetje. Tegen de tijd dat die schattige baby’tjes een jaar zijn geworden, is het ook nog wel te doen.

Maar dan begint het. En dan wordt hij/zij twee jaar. Nou dat noemen ze niet voor niets de “Terrible Two”. Het echte werk is begonnen. Je moet gaan opvoeden en geduld kweken.

Nou dacht ik dat ik behoorlijk wat geduld had, maar nu onze jongste boef drie maanden geleden 4 jaar is geworden, ben ik al behoorlijk wat geduld verloren.

Vanmorgen vroeg... 5.45 uur: ‘Mama, ik moet poepen!’, roept Stijn.

Gaaaap. Ik rol mijn bed uit en strompel nog slaapdronken door de gang. Zoonlief staat al in de badkamer en zit al op de wc. Ik laat ‘m zijn billen afvegen, doortrekken, handen wassen en begeleid ‘m terug naar bed. Met het dringende verzoek om vooral nog even verder te slapen. Ik dek hem toe.

En dan hup… terug in mijn eigen bedje.

6.00 uur: 'Maham, ik ben ‘Kika’ (= beer) kwijt!', klinkt Stijn z'n stem. Om te voorkomen dat de rest van het huis ook wakker wordt door dit drama, strompel ik wederom een kamertje verder op zoek naar Kika. Kika blijkt uiteindelijk gewoon in bed te liggen en na een triomfantelijke blik van Stijn, begrijp ik dat hij "gewonnen" heeft. Zucht!

Ik doe hem wederom het verzoek om te gaan slapen en ga terug naar bed.

6.15 uur: Ik word wakker van getik uit het kamertje naast mij. Ik probeer het te negeren, want volgens de nanny op televisie werkt dat het beste. Het is gelukt hoor, met als gevolg dat ik enige minuten later de slaapkamerdeur van de kamer aan de andere kant hoor opengaan en Roos op de overloop hoor. Ze gaat plassen.

'Whhhoooss (= Roos), moet jij ook plassen?' vraagt Stijn en ik hoor aan het getrippel van zijn voetjes over het laminaat dat ook hij inmiddels zijn bed uit is.

'Ja', zegt Roos.

'Ikke was net met mama', zegt Stijn.

'Ik niet!' zegt Roos.

Zucht, denk ik terwijl ik zeg dat ze allebei nog even zachtjes moeten doen.

Enige minuten later, 6.45 uur, gaat mijn wekkertje en probeer ik fris en fruitig op te staan!

Dan... bij het aankleden van Stijn. 'Mama, ik wil die broek niet aan. Die is stom! Ik wil die broek aan', zeurt Stijn en hij wijst een kort (!!!) sportbroekje aan.

'Nee, dat kan nu nog niet want het is nu 7:00 uur 's ochtends en dus nog fris buiten. Als de zon vanmiddag gaat schijnen, mag je je korte broek wel aan', probeer ik met redelijke argumenten tot hem door te dringen.

Eenmaal beneden wordt mijn geduld opnieuw op de proef gesteld. ‘Stijn wat wil je op je broodje?’, vraag ik.

‘Ik wil geen broodje’, antwoordt Stijn.

'Oké prima,' zeg ik. 'Dan eet je toch geen broodje'.

'Ik wil geen geen broodje!’, roept Stijn boos.

Gezocht: een flinke portie geduld.

ZO SNEL MOGELIJK!!!

Het is zaterdagochtend. De klok geeft inmiddels aan: 7:45 uur. De hoogste tijd om iedereen in de auto te laden. Jurre moet naar zwemles. Roos mag een uur later. Zij hoeft pas om 9:00 uur in het water te liggen. Dat doet Jan, want om 10:00 uur moet ik al met Jurre naar logopedie.

Ja, juist... op zaterdagOCHTEND! 

Jippie het weekend is begonnen ;-)

 

 

19 april, zondag

BLOEMENDAAL

 

 

 

 

Tunnels naar elkaar toe graven...

Ze vermaken zich prima!

 

Foto hiernaast: Jurre doet de schepjesdans???

 

De zee kwam, zag én overwon...

 

24 april, vrijdag           VOGELS

Hiernaast een tekening van Roos. Hoewel tekening? Het blaadje is door een verticale streep verdeeld in twee delen. Links het tekengedeelte. En rechts het sommengedeelte. De sommen heeft Roos zelf bedacht, opgeschreven en correct uitgerekend (want 21 moet uiteraard 12 zijn, en de 7 is gewoon gespiegeld).

Maar goed ik wil het hebben over die V V V V bovenin het tekengedeelte. Dat zijn vogels. Lekker stereotiep, dus ik vraag aan Roos: 'Zien vogels er echt zo uit?'

Roos denkt na.

'Als je een vogel een beetje dichterbij bekijkt, hoe ziet ie er dan uit?', help ik haar op weg.

'Een snavel', antwoordt roos. 'En vleugels'.

Ja, roep ik enthousiast. Kun jij dat ook tekenen? Roos gaat aan de slag. Twee minuten later staat ze met dezelfde tekening bij me. Met op de middenlijn drie vogels!! Met pootjes, vleugels, een snavel + een mond. Zo kan de vogel eten én kletsen tegelijk.

Fijne meivakantie iedereen!!! Wij zijn op vakantie.