'WINTERS  ART'

Wintertjes 2010

Wintertjes 2009

Wintertjes 2008

Wintertjes 2007

Wintertjes 2006

Wintertjes 2005

   Geboorte Stijn

Wintertjes 2004

Wintertjes 2003

Wintertjes 2002

   Geboorte      Jurre & Roos

Geboortekaartjes

Jurre, Roos & Stijn    april 2006 

1 april, zaterdag

DRIE KEER DUBBEL

Jurre en Roos zijn al bijna 3½ jaar en wegen respectievelijk 14,5 en 13 kilo. Jan en ik vervoeren Jurre, Roos en Stijn altijd in drie Maxi Cosi's Priori XP. Nu zijn Jurre en Roos de Priori's bijna ontgroeid en toe aan de opvolger: Maxi Cosi Rodi XP. Voor het gemak kopen we geen twee autostoelen, maar vier (en drie nieuwe aqua zomerhoezen). Met zes of eigenlijk zeven autostoeltjes in het bezit, is vanaf vandaag elke auto standaard voorzien van drie kinderzitjes: twee keer Rodi en één Priori. 

Fijn! Zo'n leuk klusje is het niet om, iedere keer als we er met z'n allen op uit gaan, de kinderstoeltjes uit mijn auto (waar ze standaard in zitten) over te plaatsen naar die van Jan. En niet te vergeten 's avonds laat weer in omgekeerde volgorde: anders vertrekt Jan voor dag en dauw mét drie kinderstoeltjes achterin naar zijn werk terwijl ik die dingen nou net nodig heb om Jurre, Roos en Stijn naar het kinderdagverblijf of elders te brengen. Dus vanaf nu geen gezeul met autostoeltjes meer! 

 

JONGE ONDERZOEKERS

Het zonnetje schijnt en Jurre & Roos spelen achter in de tuin. Op een denkbeeldige kookplaat worden de lekkerste gerechten gemaakt. Zand wordt vermengd met water en er wordt driftig geroerd met stokjes. Na een tijdje is de watervoorraad uit de fles op. Alles is verbruikt en zit in de potten en pannen.

Jurre probeert het water uit de pannen terug te gieten in de fles maar ontdekt dat dit erg moeilijk is. Logisch met zo'n klein gaatje als opening. Hij giet meer water naast de fles dan erin. 'Wacht even Jur. Ik haal een trechter, dat gaat makkelijker', roep ik terwijl ik de schuur in loop en terug kom met een rode trechter. 'Wat is dat nou?', vraagt Roos.

Aandacht kijken Jurre en Roos naar de werking van het rare ding. Ik doe het één keer voor en zet de trechter op de lege fles. Dan giet ik een bakje met water terug in de fles. Jurre en Roos helpen meteen mee. Om de beurt legen ze 't ene na het ander bakje in de fles. HOERA!!! Er zit weer water in de fles!! En dan... begint alles weer van voren af aan. De pannen worden op het fornuis gezet en gevuld met water uit de fles. Net zolang tot de fles leeg is. Dan wordt de trechter er weer bij gehaald. Etcetera, etcetera. 

 

2 april, zondag

GROENTEDETECTOR?

De avondmaaltijden zijn hier een feest, maar niet heus. Zeker op dagen (maandag, woensdag en de komende maanden ook op dinsdag) dat ik alleen eet met Jurre, Roos en Stijn, kom ik handen tekort om het diner in goede banen te leiden...

Voor een demonstratie van een rustig en goed georganiseerd verloop van een avondmaaltijd moet je in ieder geval niet bij mij langs komen. Ik heb de hoop, om het avondeten in goede banen te leiden, drie jaar geleden  opgegeven en dweil 's avonds na afloop gewoon alle afgekeurde restjes van de door mij gemaakte maaltijd bij elkaar. De tafelmanieren van Jurre en Roos laten nog heel wat te wensen over, maar Stijn maakt er pas écht een potje van. 

Warm eten is nooit Stijn z’n hobby geweest. Maar wat betreft het eten van groenten is het de laatste maanden bar en boos. HIJ WIL HET NIET! Worteltjes, broccoli, boontjes, doperwten, paprika en dergelijke worden resoluut geweigerd. Héél soms weet ik toch een verdwaald stukje groente, verstopt tussen de pasta, aardappels of het vlees, zijn mond binnen te smokkelen. Dan word ik meteen afgestraft, want 'Stijn voor de gek houden' lukt niet. Hij spuugt de hele inhoud van zijn mond uit, pakt het met zijn vingertjes beet en geeft 't

een zwieper door de kamer. Dan ligt het ergens binnen een straal van drie meter van zijn kinderstoel.

Als hij groente ziet, herkent hij het en draait hij zijn hoofd weg. Zelfs wanneer de groente op een meter afstand van hem is en hij het nog niet heeft geproefd! Hoe kan hij van zo ver weg weten wat groente is en wat niet? Hoe doet hij dat? Ik begrijp er niets van. 

Kleur speelt hierbij geen enkele rol. Het gaat om oranje, gele, groene en rode groente. En echt, ik weet 100% zeker dat wanneer ik tijdens de avondmaaltijd Stijn een oranje, gele, groene of rode winegum geef, hij die wél op eet! Hoe kan een jongetje van 15 maanden -zonder te proeven!- weten dat een ronde oranje winegum iets anders is dan een rond oranje wortelschijfje? 

Hoe Stijn weet dat het ene een snoepje is en het andere groente, is mij een raadsel. Maar dat hij het weet, is een feit. Heeft onze kleine groentedetector soms een extra zintuig mee gekregen? 

 

3 april, maandag

WIELERSPORT

 

De driewieler met duwstang vindt Jurre erg leuk maar dat er trappers aan zitten, negeert hij volledig. 'Kom, duwen Roos', roept hij terwijl hij op het zadel gaat zitten en zijn benen slap naar beneden laat hangen. Daar gaan we deze zomer hopelijk verandering in brengen: Jurre gaat leren wat hij allemaal met z'n benen kan doen. En we beginnen met FIETSEN!!! 

Het plan van de fysiotherapeut is als volgt. We maken van Jurre een heuse wielrenner! Hij krijgt 'toeclips'. Komende week ga ik op zoek naar een paar waterschoenen. Deze schoentjes schroef ik vast op de pedalen van de driewieler. Dan mag Jur zonder schoenen op z'n fiets gaan zitten en maak ik zijn voeten vast in de waterschoentjes aan de trappers. Wanneer ik de driewieler duw, draaien de trappers (met daarin Jurre zijn voeten). 

Op deze manier moet Jurre wel mee bewegen. Er is geen ontsnappen meer aan want hij zit vastgebonden. Het lijkt misschien wat Spartaans, maar het doel is om Jurre de trap/fietsbeweging te laten ervaren. 

UPDATE    

7 april, vrijdag

Het gaat goed met oefenen! Waterschoenen kon ik zo snel niet vinden, maar een goedkope sandaal mét klittenband werkt natuurlijk net zo goed als 'toeclip'.

 

De eerste tientallen meters heeft Jur nog wat twijfels. Oma duwt de duwstang, de fietst rijdt vooruit en Jurre zijn voeten trappen mee! Je ziet hem denken: 'Wat is dit nu weer?' (zie foto hiernaast) maar hij protesteert niet en even later kijkt hij zo trots als een pauw.

 

6 april, donderdag

LENTE IN DE LUCHT...

Af en toe schijnt het zonnetje volop, maar op sommige dagen is ie nog ver te zoeken. Hoewel de ijsheiligen (12 t/m 14 mei) nog niet zijn geweest, kan ik het niet laten om wat plantjes te kopen. In het tuincentrum hebben Jurre, Roos en Stijn meer oog voor de dieren dan voor de plantjes. 

Thuis laden we de plantjes en de zakken potaarde uit en begint het echte werk. Jurre en Roos helpen mee om de potten met aarde en plantjes te vullen. Zo, nu is de tuin al een beetje in de zomerstemming. 

  

AUDIOLOGISCH CENTRUM

Stichting Gewoon Anders denkt momenteel met ons mee over Roos haar schoolkeuze. De onderzoeken bij het AC (audiologisch centrum) zijn afgesloten. Tenminste, dat dacht ik. Afgelopen week werd ik door een mevrouw van het AC gebeld met de vraag of Roos nóg een keer een gehooronderzoek kon komen doen.

Zucht. Nóg een keer. Roos heeft inmiddels vijf gehooronderzoeken gehad. De eerste test kreeg Roos op de NICU van het AMC. Ze was net een paar daagjes op deze wereld en doorstond de test prima. Voor de tweede gehoortest, die van het consultatiebureau, is Roos ook geslaagd. 

De conclusie van het derde onderzoek, bij de KNO-arts in het ziekenhuis, luidt: twijfelachtig. Maar er zijn verzachtende omstandigheden want Roos was destijds zwaar verkouden. 

Bij de vierde gehoortest in het AC moest Roos, als ze een piepje hoorde, een poppetje pakken en die in een bus neer zetten. Helaas is Roos op de dag van deze test met het verkeerde been uit bed gestapt. Ze heeft geen zin, zit met de koptelefoon een beetje om haar heen te kijken en doet helemaal N-I-E-T-S. De mevrouw besluit om het een paar weken later nog een keer te proberen. 

En inderdaad met succes. Dit vijfde onderzoek begint met een 'subjectieve gehoortest' waarbij Roos heel erg haar best doet om het goed te doen. Het begin verloopt werkelijk fantastisch. Roos hoort een piepje, pakt een popje, zet 'm in de bus etc. 

Na tien minuten heeft Roos dit busspelletje wel gezien. Op eigen houtje verplaatst ze poppetjes: zet ze in en uit de bus. Roos lijkt te denken: 'Hoezo wachten op een piepje? Je kan de boom in met je piepje'.  

En eigenlijk kan ik haar geen ongelijk geven. De test duurt erg lang. Roos heeft goed haar best gedaan en nu is de concentratie op. Roos weigert elke verdere medewerking. En de uitslag van deze subjectieve test luidt dan ook: twijfelachtig.

De mevrouw van het AC heeft nog één troef in handen: tympanometrie oftewel de 'objectieve gehoortest'. Bij deze test wordt de beweeglijkheid van het trommelvlies gemeten en daarmee de weerstand die het middenoor geeft om een geluid door te geven aan het binnenoor. Roos hoeft geen respons te geven. Met dopjes is Roos aangesloten op een computer die alles zelf regelt. De uitslag is, zowel voor het linker- als voor het rechteroor positief! 

Hoera, einde gehoortest! Maar nee... het AC wil nu de subjectieve gehoortest overdoen. Ik vind het onzin. het Audiologisch Centrum wil uitsluiten dat de slechte spraak van Roos komt door een slecht gehoor. Maar na een goede uitslag op een objectieve test, zie ik geen reden om Roos voor de zesde keer te onderwerpen aan een gehoortest. 'Voor de zekerheid', zegt de mevrouw van het AC. 

Ik houd voet bij stuk. Roos heeft afgelopen keer wat betreft concentratie gegeven wat ze kon geven. En dus wil ik 't haar niet nog een keer laten doen. Daarbij komt dat ze voor de objectieve gehoortest geslaagd is. Hoe objectiever kun je een uitslag krijgen?

Verder geloof ik eigenlijk al helemaal niet dat Roos een slecht gehoor heeft. Ja, af en toe een beetje Oost-Indisch doof, zoals elke kind. Haar spraakstoornis (verbale dyspraxie) heeft volgens mij alleen te maken met de mondmotoriek en niet met haar oren. 

Roos heeft problemen met het programmeren, afstemmen en controleren van de bewegingen die nodig zijn voor het spreken. Hierdoor zijn de klanken die Roos maakt soms onherkenbaar of ze komen in het woord op de verkeerde plaats terecht. 

Het komt voor dat ze de klank wel in het ene woord kan maken en niet in het andere. Het kan zelfs zo zijn dat een klank of woord niet uitgesproken kan worden, terwijl het op een ander moment wel lukte. Verbale dyspraxie is het onvermogen tot het juist aansturen van de spraakspieren (tong, lippen, kaken) bij het vormen van spraakklanken en voor het combineren van deze klanken tot lettergrepen en woorden. Met de spieren is in het algemeen niets mis.

Hoewel Roos dus heel goed weet wat ze wil zeggen, kan ze het niet goed. Het niet of slecht spreken leidt tot problemen in de communicatie want het lukt haar niet altijd om anderen duidelijk te maken wat ze wil. 

Deze spraakstoornis gaat niet 'zomaar' over. Roos heeft nu (pre)logopedische therapie en die is gericht op het leren aansturen van de spraakbewegingen. We doen oefeningen om de bewegingen van tong, lippen, kaken en het gehemelte nauwkeuriger te maken. 

 

Playmobiel is dit weekend het favoriete speelgoed van Roos en Jurre. Elke pop wordt zorgvuldig opgesierd met een helm, hoed, koffertje, emmer etc.

9 april, zondag

ZIEK....

Al de hele week heeft Stijn momenten met en zonder verhoging of koorts. Vrijdagochtend zijn er twee kiezen door gekomen en toch blijft de koorts aanhouden. 

Vrijdagavond gloeit Stijn als een kacheltje en geeft de thermometer 40 graden aan. Voor eten heeft hij niet zo veel belangstelling, maar drinken doet hij gelukkig goed. 

Zaterdagochtend is de koorts gezakt naar 38,7 graden. Fijn, denk ik hoopvol, dat gaat misschien weer de goede kant op. Helaas blijft Stijn benauwd, heeft hij last van een nare hoest en aan het eind van de middag voelt hij wel heel erg warm aan: 41 graden geeft de thermometer aan. Tijd om te overleggen met de huisartsenpost.  
Jan gaat met Stijn mee en de dokter constateert een middenoorontsteking in zijn linkeroor, een middenoorontsteking in zijn rechteroor én een ontsteking in zijn rechterlong. Halleluja, logisch dat Stijn zich niet prettig voelt (en zo slecht slaapt de afgelopen veertien dagen...). Met een antibioticakuur komt Stijn weer naar huis.

Vanmorgen is Jan met Jurre en Roos naar Stadslandgoed De Kemphaan. Even op kraamvisite bij de lammetjes, geitjes, kalfjes. Voor Stijn en mij -ik ben ook ziek- zijn er dit weekend helaas geen erop uitjes. Wij genieten vanachter het raam van 't zonnetje. Hopelijk is dit nu écht het laatste staartje ziekzijn-ellende?

 

 

12 april, woensdag

PAASSTEMMING

Het kinderdagverblijf staat vandaag en gisteren volop in het teken van Pasen. Met vingerverf mogen Jurre en Roos zelf eieren schilderen. Dat is natuurlijk dolle pret! Er worden verhaaltjes over Pasen voorgelezen. In alle groepen wordt gesmuld van een Paaslunch met paasbrood, pannenkoekjes, eieren en yokidrink. 

De babygroep is ook actief. Wanneer ik 's middags Jurre, Roos en Stijn ophaal, zitten er maar liefst twee Paasknutsels in Stijn zijn mandje!! Fijn dat de antibiotica z'n werk goed gedaan heeft. Onze grote-kleine-man voelt zich weer helemaal beter.

Zelf heb ik eergisteren een antibioticakuur gekregen voor een bijholteontsteking. Helaas lijkt dit kuurtje niet aan te slaan. De enorme hoofdpijn is nog niet vertrokken en mijn oor begint nu ook mee te doen. Misschien is het geen bacteriële infectie maar een virus? Nog even tot na de Paasdagen afwachten zodat de kuur zijn volledige werk heeft kunnen doen...

 
'Joehoe! Zijn jullie al wakker? Wij zijn er!'. Jurre en Roos rennen 's ochtends de tuin van opa en oma in.

14 april, vrijdag

TOEVALLIGE ONTMOETING MET DE PAASHAAS...

Jan maakt deze week extreem lange dagen door cursus en overwerk. Vandaag neem ik Jurre, Roos en Stijn in mijn autootje mee naar mijn vader en moeder in Hilversum.

Rond half tien laat ik Roos & Stijn bij 'opa & oma' achter. Ik stap, met Jur achterop, op de fiets. We gaan richting de kapper, want Jurre is nodig toe aan een voorjaarscoupe.

Onderweg kletst Jurre honderduit. Zijn klep staat niet stil. Eenmaal in de kappersstoel zijn alle praatjes verdwenen. Gedurende een kwartier, dat is de tijd dat de kapster met zijn haren bezig is, houdt Jur zijn mond stijf dicht. De kapster vraagt hem de oren van zijn hoofd, maar hij geeft geen antwoord en kijkt stoïcijns voor zich uit.

Een half uur later zijn we weer bij opa en oma op de Fabritiuslaan. Jurre, Roos, mijn moeder en ik gaan boodschappen doen. Leuk want vandaag kunnen we met twee autokarretjes door de winkel racen. 

Opeens verstijft Jurre. Ik draai me om, zodat ik kan zien waar hij van schrikt, en zie de Paashaas in de winkel staan. Hij loopt op Jurre en Roos af en geeft een hand. 

Roos is op slag verliefd op Meneer Haas en vindt 'm helemaal geweldig. Jurre vertrouwt 'm niet helemaal. Maar de Paashaas weet wel raad met bange jongetjes. Hij heeft een mandje met schuimpjes en chocoladepaaseitjes meegenomen. Tegen snoep zegt Jurre-lekkerbek geen 'Nee' en het ijs is gebroken!!

 

Foto hierboven: Stijn schuift op zijn billen door de hal. Hij is erg nieuwsgierig en achtervolgt oma Wilma om te zien wat zij in de keuken uitspookt.

STIJN STAAT

Vandaag op Goede Vrijdag dacht Stijn 'Laat ik eens iets Goeds doen'. Hij pakt de rand van de tafel en... gaat staan!!!! In het ledikantje, op de kinderkamer van opa en oma, herhaalt hij zijn truc nog een aantal keer. Hij glundert en straalt, zo trots is hij op zichzelf.

Geweldig om Stijn te zien STAAN. Ik applaudisseer en juich maar vergeet een foto te maken. Bewijs heb ik dus (nog) niet, maar wel twee getuigen: Roos en mijn moeder!

Foto hiernaast: Onze kletskous is ook druk doende met boekjes lezen, dingen om hem heen aanwijzen/benoemen en met gesprekjes voeren.

 

Aan het eind van de middag lopen we naar het schoolplein. We nemen de voetbal en zandbakspullen mee. Stijn zit achterop de fiets maar dat Roos wil dat ook graag dus maken we er een tandemzitje van. 

 

 

Roos en Stijn zijn twee handen op één buik, terwijl Jurre en Stijn meer bedreven zijn in het samen ruzie maken. Roos speelt graag met Stijn en het maakt haar niet zoveel uit dat StijntjeStoorzender de boel omver gooit of speelgoed afpakt. Iets dat Stijn bij Jur echt niet hoeft te proberen... 

'Kijk Roos, wat jij kan, kan ik. Leuk hè, zo rondjes draaien!'

 

Zeg Jur, wat heeft oma nu weer voor ons gekocht? Ik vertrouw dit niet helemaal.

Ik weet het ook niet precies. Maar volgens mij zijn wij 't haasje. Ha ha.

 

16 april, zondag

EERSTE PAASDAG

Al om 7:00 uur 's ochtends roept Jurre vanuit zijn bed dat hij vandaag een 'gebakje' gaat eten bij opa en oma. Jurre en Roos zijn niet meer te houden. Met als gevolg dat mijn ouders amper het ontbijt achter hun kiezen hebben wanneer wij met zijn vijfjes binnen komen vallen.

In de woonkamer roept Stijn meteen enthousiast 'Uh uh, die' terwijl hij de Paasbordjes en kinderstoeltjes aanwijst. 'Wil je alvast aan tafel zitten?', vraag ik. 'Ja', antwoordt hij.

Ik zet hem op een klein stoeltje neer, maar vervolgens smijt Stijn het Paasservies door de kamer. Hij begrijpt niet dat er nog niets te eten valt en het woord GEDULD komt nog niet in zijn woordenboek voor. Ik stop een appel in zijn handen in de hoop hem zo wat af te leiden. Daar is hij wel even zoet mee.

 

Jurre en Roos helpen oma in de keuken. Ze dragen, als volleerd kelner in haasschort, steeds een gebakje uit de keuken naar de kamer.

Daarna maken ze met oma een puzzeltje op het kleed. Zo heeft Opa Paashaas even de tijd om in de tuin paaseieren te verstoppen. 

  

  

We lopen de Fabritiuslaan uit richting station Hilversum Sportpark en lopen door het Laapersveld. In de vijver zwemmen jonge gansjes. Het is prachtig zonnig weer!!

 
Op een bankje op Station Hilversum Sportpark wachten we (voor het eerst dit jaar zonder jas!!) op de eerste de beste trein. De trein brengt ons naar Utrecht Centraal. Het is heerlijk rustig in de treincoupé. 

Jurre en Roos lunchen in de trein terwijl ze door het treinraampje naar buiten koekeloeren om te zien wat er allemaal razendsnel aan hun voorbij gaat: passerende treinen, schapen, lammetjes, koeien. 

Roos ontdekt dat het heel spannend is om in het gangpad van een rijdende trein te balanceren op haar eigen beentjes.  De trein rijdt over wissels, schudt heen en weer en zorgt ervoor dat Roos wiebelt. Zonder zich vast te houden, staat Roos in het gangpad. En precies op het moment dat ze omvalt, grijpt ze zich net op tijd vast.

Jurre doet niet mee met Roos haar spelletje. 'Roosie', waarschuwt hij haar om de paar minuten 'je moet je vasthouden anders ga je vallen'. Op Utrecht Centraal lopen we een rondje en vervolgens nemen we de trein terug naar Hilversum Sportpark.

Het is een lange dag voor Jurre, Roos en Stijn. Stijn slaapt vandaag overdag één keer in plaats van twee. En Jurre en Roos doen helemaal geen tukkie.

 

 

17 april, maandag

TWEEDE PAASDAG

Alweer droog weer! We gaan naar Stadslandgoed De Kemphaan. Daar is vandaag een doe- en kijkdag. Bij de ingang kun je kano varen. Jurre, Roos en Stijn kijken vanaf de brug toe hoe de bootjes komen en gaan. 

'Kijk, wat die mevrouw doet met een schep!', schreeuwt Jurre wanneer hij ziet dat een mevrouw in de kano een peddel gebruikt. 

Er is veel te doen: eieren schilderen, eieren zoeken met twee Paashazen, een rondje op een paard rijden, (vogel)nestkisten timmeren, ballen gooien tegen een blikken toren, grabbelen, springen op een luchtkussen, brood bakken en natuurlijk gewoon bij de pasgeboren diertjes kijken. 

In de stal staan en liggen de schapen en geitjes met hun ukkies. 

 
Terwijl Roos en Jurre op de speeltoestellen spelen, haalt Stijn Bumba, zijn favoriete houten clowntje, in en uit elkaar. 

De laatste dagen heeft Stijn een obsessie voor 'de neus'. Niet zo zeer zijn eigen neus is interessant, maar juist alle andere neuzen. Of ik het nu ben of Jan, Jurre, Roos, of een knuffeltje of een plaatje in een boek... het maakt niets uit. Stijn raakt de neus in kwestie aan of grijpt 'm beet en wil dan graag dat je het woord 'neus' zegt. 

Nadat je 'neus' hebt gezegd, lacht hij waarbij hij instemmend knikt of 'ja' zegt. Dan raakt hij de neus nog een keer aan en zegt hij 'teus'. Echt heel obsessief hoor!

 

KIKKERDRIL EN PLANTJES

Twee dagen geleden hebben we een paar plantjes gekocht bij het tuincentrum (foto hieronder). Jurre en Roos helpen vanmiddag mee met het scheppen van aarde in potten. Stijn doet een poging om te vegen. Op zijn billen hopt hij als een cowboy, al zwaaiend met het bezempje in één hand, over het tuinpaadje.

De buurvrouw komt nog even langs. In haar vijver zit namelijk hééél veel kikkerdril en wij mogen ook een grote klont hebben. De kikkerdril is nog in het beginstadium. Het zijn prachtige doorzichtige oogjes met daarin het embryo als een donker stipje. Nu staat de kikkerdril op tafel en kunnen wij de komende tijd toezien hoe de dooier langzaam wordt opgebruikt en de beginnende kikkervisjes ontsnappen door een gat in de wand. 

Leuk om dit proces te volgen.

 

Helaas kan ik zelf, door mijn bijholteontsteking en de antibioticakuur, nog niet in de zon zitten. Maar Jurre, Roos en Stijn vermaken zich prima in het zonnetje. In de zandbak scheppen ze er op los. Zouden ze het over een paar weken, wanneer ze weer aan de zandbak gewend zijn, nog zo geweldig vinden?

Iets anders wat ze steeds buiten willen doen is: voetballen. 

Jurre schopt de bal en Roos gaat met haar benen wijd staan en roept: 'Poortje'. Dan is het de bedoeling dat Jur de bal onder Roos door schopt, maar dat valt nog niet mee!

 

 

KIKKERDRILMAMMA  19 april, woensdag
Vanmorgen ontdekte ik, als kersverse kikkerdrilmamma, dat er vannacht veel is veranderd in mijn vaas! Een aantal kikkerembryo's liggen er nog opgerold bij als zwarte stipjes. Maar bij veel anderen zijn al echt een kop, een lijf en een staart te onderscheiden!! 

Tot nu toe vind ik het reuze leuk om kikkerdrilmamma te zijn, maar ik moet er niet aan denken dat het echte rondspringende (ieeeeeeks) kikkers worden. Want daar heb ik het niet zo op en al helemaal niet in mijn woonkamer!! Echt, (ruim) voordat ze gaan springen breng ik ze terug naar de buurvrouw!

Ik ben niet zo'n held met amfibieën...

 

21 april, vrijdag

"DE SPEELHAVEN"

In speeltuin 'De Speelhaven' spelen Jurre, Roos en Stijn met het aanwezige materiaal!

 
21 april, vrijdag

KIKKERVISJES

De kikkervisjes zijn bijna allemaal uit de eitjes gekomen. De naam 'visjes' lijkt ietwat overdreven want ze zijn echt heel piepklein (1 cm lang). Soms zwemmen de kikkervisjes in het rond maar vaak liggen/hangen ze stil op één plek. Dan zuigen ze zich vast aan een waterplantje of aan het (resterende) kikkerdril.

 

22 april, zaterdag

AUTOCOUREUR

'Kajk, kajk (= kijk kijk)', roept Stijn tegen iedereen die het maar horen wil wanneer hij op de Puky loopauto zit. Hij voelt zich een ware autocoureur hoewel hij alleen nog maar heeft ontdekt hoe hij achteruit kan rijden/lopen. 

Maar dat geeft niet. In z'n achteruit kun je ook racen. Hij loopt net zo lang achteruit de kamer door tot hij BOEM hoort, stilstaat en echt niet meer verder kan. Meestal wordt hij op zijn route gehinderd door een dichte deur, een stoel, een tafelpoot of een keukenkastje.

'Uh uh', roept hij dan. 'Tille (= je moet mij optillen)' Daarmee geeft hij aan dat hij hulp wil van iemand die er voor zorgt dat hij zijn tocht in z'n achteruit kan hervatten.

Onze kleine ontdekkingsreiziger. Hard op weg de wijde wereld in te trekken én te veroveren. Zucht...

 

22 april, zaterdag

HANS EN GRIETJE

Bij Hans en Grietje kunnen Jurre, Roos en Stijn heerlijk buiten spelen. En daarna lekker eten op het terras.

Roos is dol op de skippyballen: duikelend en rollend gaat ze over de ballen heen. En de glijbaan is ook favoriet: zittend op haar billen of juist liggend op haar buik of rug zoeft ze naar beneden.

Jurre speelt graag met de fiets(karren) en skelters. Werkelijk alle soorten, kleuren en maten wil hij proberen. Soms neemt hij een lifter (Stijn en/of Roos) mee.

Tussendoor vindt Jur het geweldig om heel hard heuveltje op en af te rennen en om zichzelf op de grond te laten vallen.

'Hé Roos, het puntje van je neus is blauw', denkt Jur terwijl hij in stilte (zonder geklets!!!) van zijn blauwroze gestreepte kauwgomballenijs GENIET. Stijntje Smikkelkonijntje zit bij Jan op schoot en laat zien dat hij al heel goed zelf zijn ijsje kan eten.

23 april, zondag

ANGSTHAASJES EN DURFALLEN

In het winkeltje bij kinderboerderij De Stek kopen Jurre en Roos een zakje grasbrokjes voor de geitjes en schapen. Roos en Stijn vinden het prachtig om zich letterlijk tussen de beesten te begeven. Jurre daarentegen durft de wei niet in. We blijven dus maar buiten het hek.

Dappere Roos geeft alle beestjes een handje eten. Jurre voert -op zijn manier- ook de geiten. Dat gaat als volgt: hij schuift mij een handjevol brokjes toe en wijst daarna een geit aan die ze mag opeten. Vervolgens ziet hij er streng op toe dat ik zijn opdracht goed uitvoer. En dat toekijken doet hij op veilige afstand. Tussen Jurre en het hek zit minstens 50 cm.

Bij de konijnen is Jurre geen angsthaas. Hij staat samen met Roos en Stijn bij het hek eten te geven.

Stijn ontdekt dat hij met zijn priegelhandjes makkelijk door het gaas kan om strootjes en hooi uit het hok te trekken en er weer in te stoppen. Af en toe prikt hij met zijn vinger tegen een konijn en roept 'Poef poef = (poes poes)'.

 

 

Beestjes, groot of klein, Stijn vindt het allemaal even leuk. Als Roos na vijf minuten nog niet klaar is met haar zakje grasbrokjes houdt Stijn het voor gezien. 'Dit duurt me te lang, ik ga zelf wel op onderzoek uit', denkt hij en op zijn billen schuift hij van de geitjes naar de paardenstal.

 

"Aap, aap (= schaap schaap)', gilt Stijn enthousiast bij de schapen en hij klampt zich vast aan het hek. Vol bewondering kijkt Jurre naar zijn broertje die zo dichtbij het hek durft te komen. 'Mamma, kijk wat Stijn doet!', zegt Jurre met een benauwd gezicht...

 
BOEMELVRIENDJES   26 april, woensdag

De meer dan honderd kikkervisjes zwemmen heel actief in de twee bloemenvazen. De visjes zijn ietsjes langer gegroeid en de lijfjes iets dikker geworden maar verder is er niet veel veranderd. Behalve het gedrag van Poes Boemel. Voor de kikkerdril liep hij niet warm, maar de visjes vindt hij fantastisch! Overdag en 's nachts waakt Boemel, als een trouwe hond kat, naast de twee vaasjes. Zijn rieten slaapmandje staat ernaast.

Het water uit de kleine vaas gebruikt Boemel als drinkwater. Dat drinken doet hij heel voorzichtig: hij doet geen vis kwaad. 

Zou Boemel zelf wel beseffen dat hij een kat is?

 

27 april, donderdag

GEEN DREMPEL TE HOOG...

Na het avondeten is het douchetijd voor Jurre, Roos en Stijn. Roos kleedt zich zelfstandig uit en Jurre heeft nog wat hulp nodig. Stijn speelt nog even op de gang. Ik zet de douche vast aan, laat de badkamerdeur open en loop even weg om pyjamaatjes uit de kast te halen.

Wanneer ik terug kom staan Jurre en Roos hun potjes onder de douche te 'wassen'. Hoe komen ze daar nu toch op? En Stijn maakt er letterlijk een potje van. Met pamperluier én kleren aan zit meneer onder de douche.

Onze ontdekkingsreiziger heeft zijn horizon weer een stukje verbreed en drempels vormen geen drempel meer. Onze badkamer heeft een hele hoge drempel, maar sinds vandaag heeft Stijn door hoe hij 'm moet nemen!!

 
 

28 april, vrijdag

KONINGINNEFEEST INGELEID

In de tuin van Uk is het vanmiddag volop koninginnefeest voor alle kinderen van school en uit de buurt. Er is een springkussen, er wordt met ballen gegooid, geschminkt en pannenkoeken gegeten. Verder is er een ‘vrijmarkt’: kinderen verkopen hun eigen werkjes. Roos heeft een houten tulp gemaakt, Stijn heeft geverfd en Jurre heeft een houten sleutelhanger beschilderd. Net op het moment dat we limonade en een pannenkoek halen, begint het flink te regenen. Hopelijk is het morgen af en toe wel even droog want we willen graag naar de vrijmarkt!

 

 

29 april, zaterdag

DE VRIJMARKT

Jurre, Roos en Stijn gaan vandaag twee keer naar de vrijmarkt. Ze wanen zich de koning te rijk met hun portemonneetjes met kleingeld! Op de vrijmarkt komen ze ogen en handen tekort om al het mooie speelgoed te bekijken.

 

Roos koopt een roze plaspot voor haar poppen, een Ernie knuffel, een speelgoedkassa, een boek Dikkie Dik naar het strand, een houten fruit dominospel én een speelgoed mobiele telefoon.

 

Terwijl ik achter Jurre en Roos aanslenter, lees ik in het voorbijgaan de titels van boeken. Mijn oog valt op De eend op de pot van Nannie Kuiper. Hé, die moet ik hebben. Volgens Mayke-van-het-kinderdagverblijf is dit een heel leuk boek waarin spelenderwijs de angst voor 'de grote mensen wc' (... als je doortrekt neemt het water je mee) wordt overwonnen. Voor 0,20 cent mag ik het meenemen! Verderop kom ik nog een boek tegen dat ik, alleen al door de titel, niet kan laten liggen: Het grote avonturenboek van Roosje van Imme Dros.

En wat te denken van een mooi houten schoolbord waar je op één kant kunt tekenen met krijt en op de andere kant magneten kunt plakken. Gelukkig heb ik Stijn in de Urban Jungle Duo meegenomen en kan ik de rest, van de lege tweelingwagen, gebruiken als opslagplek voor het aangeschafte speelgoed.

Stijn swingt met zijn bovenlijf heen en weer op de harde muziek, maar verder krijgt hij niet zoveel mee van de vrijmarkt. Geen probleem. Jurre en Roos zoeken iets voor hem uit: een houten brandweerpuzzel en een muziektelevisie.

Jurre is een autofanaat. Thuis heeft hij een grote bak met auto's in alle soorten en maten. Toch koopt hij er vandaag nog meer... Dit keer vooral erg veel tractors én een mooie grote takelwagen.

Even later koopt Jur een plastic piratenschip, een houten figuren- en rijgspel en een boek: Auto's en vrachtauto's van Richard Scarry.

 

 

SERIEUZE PEUTERPRAAT

Op de vrijmarkt kopen we een grote zak met trainrails en treintjes. Als we thuis komen maak ik samen met Jurre en Roos, ook met de rails en treinen die we al hebben, één hele grote baan.

De rails is af en terwijl ik de treintjes erop zet, zegt Jurre: 'Mam er kunnen niet zo veel treinen op de rails, dan gaan ze botsen'.

'Nee, ze botsen niet', antwoord ik. 'Want we hebben nu zoveel stukken dat de rails helemaal door loopt'.

'Dat kan toch niet, mam...', roept Jurre verontwaardigd. 'De rails heeft toch geen voeten!'.